انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP12320181122Varieties of Linguistic Implications in Sam’aniʼs Rawh-al-Arvahگونههای دلالت زبانی در روح الارواح سمعانی1282340010.22108/jpll.2019.110727.1226FAحامدشمسدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان. اصفهان. ایرانمحمودبراتی خوانساریدانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20180506The linguistic signs of mystical texts, in terms of historical transformation of their linguistic levels, have created a noticeable variety of motivated and arbitrary implications. This study aims to show, through the examination of linguistic signs in the different areas of Samʼaniʼs Rawh-al-Arvah languages, varieties of linguistic implications of this text in terms of motivatedness and arbitrariness. Different varieties of linguistic implicationsappeared in levels of mythical religious language, the allegorical and virtual language, and in the conceptual and rational language of this text. This has led to the creation of a text with unique thoughts and language. To achieve to variety of linguistic implications of this text, we used the theories and views on historical evolution of linguistic implications and investigated the signification of linguistic signs of this text in the course of its historical evolution. In the end, we classified the different types of implications in text of Rawh-al-Arvah in terms of their motivatedness or arbitrariness, and showed the relationship of each category with the conceptual and logical language along with the visual and virtual language of this text. All of these implications consist four different parts which include both motivatedness and arbitrariness implications.نشانههای زبانی در متون عرفانی ازنظر تحول تاریخی سطوح زبانی آن، گوناگونی درخور توجهی از دلالتهای انگیخته و اختیاری پدید آورده است. در این پژوهش تلاش خواهد شد با بررسی نشانههای زبانی در ساحتهای مختلف زبان <em>روح الارواح</em> سمعانی، انواع دلالتهای این متن، ازنظر ویژگی انگیخته یا اختیاریبودن نشان داده شود. انواع مختلف دلالتهای زبانی در ساحتهای زبان اسطورهای و دینی، زبانِ تصویریِ تمثیلی و مجازی و زبان مفهومی و استدلالیِ این متن ظهور یافته است؛ این موضوع باعث شکلگیری متنی با اندیشه و زبانی کمنظیر شده است. برای دستیابی به گونههای دلالت نشانههای این متن، از نظریهها و دیدگاههای تحول تاریخی و تکاملیِ دلالت زبانی بهره برده شد و نویسندگان نشانههای زبانی این متن را برپایة دگرگونی تاریخی زبان و اندیشه بررسی کردند. سرانجام دلالتهای نشانههای متن <em>روح الارواح </em>ازنظر ویژگی انگیخته یا اختیاریبودن آنها دستهبندی شد و پژوهشگران رابطۀ هر دسته را با زبان منطقی و مفهومی؛ و زبان تصویری و مجازی این متن نشان دادند. این نشانهها شامل چهار دستۀ مختلف میشود که هم دلالتهای انگیخته و هم اختیاری را در بر میگیرد.https://jpll.ui.ac.ir/article_23400_0bdfbc49724074cbd40147da4a2220de.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP12320181122The Relationship between Situational Context and Language Semantic Layers in ‘Expression of Comportment Chapter’ of the Book ‘Al-Ensan Al-Kamel’ relying on Halliday’s Systematic Functional Grammar Approachارتباط بافت موقعیتی و لایههای معنایی زبان در رسالة «در بیان سلوک» کتاب الانسان الکامل؛ با تکیه بر رویکرد نقشگرایی هلیدی29462351310.22108/jpll.2019.103102.1058FAنداامیناستاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانیحییطالبیاناستاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطباییJournal Article20170315The ‘expression of comportment’ is one of the 22 chapters of the book ‘Al-Ensan Al-Kamel written by Aziz al-Din Nasafi in the seventh AH. In this chapter, he attempts to educate and motivate his audience by introducing and explaining the steps of comportment and its necessities. In this study, it is tried to become acquainted with the predominant speech of Nasafi about the concept of comportment and the conversational mechanisms and tools he adapted in this work by benefiting from the ‘text and meaning relationship with situational context’ theory in the systematic functional grammar of Halliday and investigating the parts in which an ideological and semantic value exists. Also, it is tried to express the relationship between the three-fold layers of situational context which are ‘range, nature and manner of speech’ and language semantic layers which are ‘ideational meta-function, interpersonal, and textual’. The author of this chapter has used the directive-didactic speech, and as it is apparent from the range and nature of speech that its audience is a ‘beginner Dervish’ and the persistence on ideological concepts are the most outstanding expressive mechanism of Nasafi. Intensifying methods, negation and exception, presentation of negation particles, the use of intensifying words in the negative sentences structure, the order of ‘syntactic structure’, placing imperative and deprecation verbs (mostly from knowing and understanding infinitives) at the beginning of sentences and the high use of these infinitives, using simple and understandable allegories and similes in an informal language and, especially, various repetitions are all among the expressive tools of Nasafi in the field of transferring his thoughts to his audience with an intensified tone. The range of speech in the different chapters of this chapter concerns the instruction of the main concepts of comportment. The central characters of the comportment conversations are the ‘wayfarer’ and ‘the old one/Guide’ which are the representation of mental and materialistic procedures, respectively.رسالة «در بیان سلوک» یکی از رسایل بیست و دو گانة کتاب <em>الانسان الکامل</em> اثر عزیزالدین نسفی، نویسندة قرن هفتم هجری، است. او در این رساله با معرفی و تبیین مراحل سلوک و ملزومات آن، به تعلیم و ترغیب مخاطب پرداخته است. در این پژوهش سعی شده است با بهرهگیری از نظریة «ارتباط متن و معنا با بافت موقعیتی» در دستور نقشگرای نظاممند هلیدی و بررسی بندهایی که بار ایدئولوژیکی و معنایی دارد، این موضوعات بررسی شود: 1) شناخت گفتمان غالب نسفی در بیان مفهوم سلوک و ابزارها و سازوکارهای بیانی او در این اثر؛ 2) بیان ارتباط لایههای سهگانة بافت موقعیتی (گستره و منش و شیوة سخن) با لایههای معنایی زبان (فرانقش اندیشگانی و بینافردی و متنی).<br /> مؤلف در این رساله گفتمان خطابی ـ تعلیمی را در پیش گرفته است. مخاطب او چنانکه از گستره و منش سخن برمیآید، درویش مبتدی است و تأکید بر مفاهیم ایدئولوژیکی، برجستهترین سازوکار بیانی نسفی است. روشهای تأکیدی، نفی و استثنا، تقدیم ادات نفی، کاربرد کلمات تأکیدی در ساختار جملات منفی، نوع چینشیِ ساختار نحوی، قراردادن افعال امر و نهی (اغلب از مصدرهای دانستن و فهمیدن) در آغاز جمله و استفادة بسیار از این مصدرها، بهرهگیری از تمثیل و تشبیهات ساده و ملموس با زبان و بیانی عامیانه و نیز بهطور ویژه انواع تکرار، از ابزارهای بیانی نسفی برای القای اندیشة خود به مخاطب با بیان مؤکد است. گسترة سخن در فصلهای مختلف این رساله آموزش مباحث اصلی در حوزة سیر و سلوک است. مشارکین مرکزی گفتمان سلوک، «رونده/ سالک» و «پیر/ هادی»اند که بهترتیب در محوریت فرآیندهای ذهنی و مادی قرار دارند.https://jpll.ui.ac.ir/article_23513_8f57b9b26da32476daac34f21e4eb346.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP12320181122The Most Important Mystical Uses of the Story of Lili and Majnoon in Persian Literatureمهمترین کارکردهای عرفانی داستان لیلی و مجنون47722375010.22108/jpll.2019.113332.1287FAسمیهمرادی نژاددانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایرانمحمدرضاحسنی جلیلیاندانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایرانعلیحیدریاستاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران0000-0002-9341-8793سیدمحسنحسینیدانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان، خرم آباد ، ایرانJournal Article20181011The story of Lili and Majnoon has been frequently referred to in the explanation of mystical elements in Persian literature. The present study aims at investigating the reason and the mystical functions of the story. The results of this research showed that Ozra’s sovereignty of love over the relations between the lovers and the beloved and its compatibility with the love are among the most important reasons why mystics refer to such a story. <br />Also, the justification of earthly love and explanation of lyrical and mystical issues are the two key functions of this story. Earthly love is justified in three ways in this story: an introduction to the love, clothing, and manifestation of the truth in appearances. In addition, issues such as anti-rationalism, mystics’ ambiguous language, the unity of the lover with the truth, negation of selfishness, the state of satisfaction are explained in the story. Mystics used not only the totality of the story but also the special events of it from time to time. Sometimes, they have reiterated the events of it and embellished them with heroic events.در متون عرفانی فارسی بارها به داستان لیلی و مجنون استناد شده است. چرایی این موضوع و تبیین کارکردهای عرفانی داستان، مسئلة این تحقیق است. نتایج پژوهش نشان میدهد حاکمیت عشق عذری بر روابط عاشق و معشوق و تناسب داستان با مضامین عشق حقیقی از مهمترین علتهای گرایش عارفان به این داستان بوده است. همچنین توجیه عشق زمینی و تبیین مضامین عرفان عاشقانه دو کارکرد اصلی داستان است. در متون عرفانی فارسی با استفاده از داستان منظور، عشق زمینی به سه شیوه توجیه شده است: مقدمة عشق حقیقی، لبس، تجلی حق در مظاهر. افزونبر این، در متون عرفانی مضامینی مانند عقلگریزی، توجیه شطحگویی عارفان، اتحاد و استغراق و فنای عاشق، نفی خودبینی و خودخواهی، مقام رضا و بوشناسی با استفاده از حوادث داستان لیلی و مجنون طرح و تبیین شده است. عارفان به این منظور گاهی از کلیت داستان و گاهی از حوادث آن استفاده کردهاند. در مورد اخیر نیز گاهی حوادث مشهور داستان را ذکر کردهاند و گاهی خودْ ماجراهایی ابداع کرده و به قهرمانان داستان نسبت دادهاند.https://jpll.ui.ac.ir/article_23750_da611e3c8921dc3a41b0ba660e5a8f05.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP12320181122Analysis of Entities and Substances Metaphors for ‘Love’ in Mowlana’s Sonnetsتحلیلِ استعارههای هستومند و مادّۀ مربوط به «عشق» در غزلیات شمس73982378410.22108/jpll.2019.109026.1180FAحسنتوفیقیدانشجوی دکتری زبان وادبیات فارسی،دانشگاه حکیم سبزواریدانشجوی دکتری زبان وادبیات فارسی دانشگاه حکیم سبزواریمهیارعلوی مقدمدانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه حکیم سبزواریعلیتسنیمیاستادیار زبان وادبیات فارسی دانشگاه حکیم سبزواریابراهیماستاجیاستادیار زبان وادبیات فارسی،دانشگاه حکیم سبزواریJournal Article20180109According to cognitive approach of language, human experience of entities and substances prepares experiential basis for cognation of abstract concepts. Using the conceptual metaphor theory, this study focuses on cases in which Mowlana conveys tangible areas of the entities and substances on the abstract domain of ‘love’ in his sonnets. The results of the research show that four mega metaphors of ‘God is king’, ‘Love is force’, ‘Theosophy is food’, and ‘Theosophy is light’ dominate the text and organize micro metaphors on its environment. These micro metaphors, based on existing correspondences, has conceptualized some of the most important functions of love such as: mortality, survival, attraction, submission, expansion, manifestation, meditation, and unity of existence. The study of these metaphors from the point of view of source realms reflects the power of their visualization. They also show the complexity of the concept of love in terms of the principles of ‘highlighting’ and ‘hiding’. Also, the comparison of the frequency of metaphors and their cognitive functions reveals three types of metaphors: multi-function with high frequency, single-function with high frequency, and single-function with low frequency. The first type of metaphors, because of its extensive field of reference, has a special ability to conceptualize different aspects of love. But, the metaphors of the second type and some of the third type metaphors can emphasize specific function. Also, the comparison of the positive and negative functions of love, Mowlana introduces love as a positive, sweet, and pleasant experience that living without it is impossible; however, it necessitates the destruction of apparent existenceبرپایة رویکرد شناختیِ زبان، تجربۀ انسان از هستومندها (هست + پسوند دارندگی اومند) و مادّه، بنیانی تجربی برای ادراک مفاهیم انتزاعی پدید میآورد. این پژوهش با بهرهگیری از نظریۀ استعارۀ مفهومی به شواهدی میپردازد که مولانا در غزلیّات خود، حوزههای ملموسِ هستومند و مادّه را بر حوزۀ انتزاعی عشق فرافکنی کرده است. نتایج پژوهش بیانکنندۀ سیطرۀ چهار کلاناستعارۀ «خداوند سلطان است»، «عشق نیروست»، «معرفت خوراک است» و «معرفت نور است» بر متن و سامانیافتگی گسترهای از خردهاستعارههای هستومند و مادّه بر محور این کلاناستعارههاست. این خردهاستعارهها برپایة تناظرهای موجود، شماری از مهمترین مفاهیم مرتبط با عشق ـ مانند فنا، بقا، جذبه، تسلیم، بسط، تجلّی، وصال ـ را مفهومسازی میکند. بررسی این استعارهها ازنظر قلمروهای منبع، بیانگر قدرت تجسّمبخشی آنهاست و ازنظر تنوع و اصلِ «برجستهسازی ـ حاشیهرانی»، پیچیدگی مفهوم عشق را نشان میدهد. همچنین مقایسۀ بسامد استعارهها و کارکردهای شناختی آنها بیانگر سه گونه استعاره است: استعارة چندکارکردی با بسامد بالا، تککارکردی با بسامد بالا، تککارکردی با بسامد کم. استعارههای گونۀ نخست بهسبب داشتن میدان تناظری گسترده، توانش ویژهای در مفهومسازی جنبههای گوناگون عشق دارد؛ ولی استعارههای گونۀ دوم و برخی از استعارههای گونۀ سوم میتواند بر کارکرد خاصی تأکید کند. همچنین مقایسۀ کارکردهای مثبت و منفی عشق در استعارهها، عشق را نزد مولانا تجربهای مثبت، شیرین، خوشایند و مستانه معرفی میکند که هرچند فناکردن هستیِ ظاهری لازمۀ آن است، زیستن بدون آن ممکن نیست.https://jpll.ui.ac.ir/article_23784_854d7871def2c78dc89395fd10b8f34c.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP12320181122Devil’s Mute Language in a Verse of Hafezزبان حال ابلیس در بیتی از حافظ991322369910.22108/jpll.2019.109197.1186FAسجادآیدنلودانشیار زبان و ادبیات فارسیِ دانشگاه پیام نور ارومیّهJournal Article20180122By carefully reading the well-known Hafiz’s verse that says: Man malak budam o ferdowse barin jayam bud/Adam avard dar in deyre xarababadam, this question arises for most readers/listeners regarding: who is the verse’s ‘I’ narrator who called himself the angel of heaven and Adam as the reason for his falling in the world? Glossarists and scholars have brought up seven different views about this, among which verse interpretation with the language of the Adam (mankind type) or human soul is more famous and more acceptable. But, with the precision in the semantic structure of the first hemistich in which the speaker called himself the ‘angel’, and the syntactic logic of the verse that the first hemistich’s narrator is first person singular and the subject of the second hemistich is third person singular which lead to the degradation of the ‘I/narrator’s verse’, another possibility is that the verse probably is from the Devil’s language observing the adventure of his prostration to Adam (pbuh) and expulsion from paradise and falling into the lower world. With this proposed interpretation, Hafiz’s verse also will be an evidence of the issue of praising Devil in Persian literature and the examples of this angle’s plaintive mute language about his stand-in and the first dignity and excommunication and past separation of himself.<strong>من ملک بودم و فردوس برین جایم بود<br /> <br /> </strong><br /> <br /> <br /> <strong> </strong><br /> <br /> <br /> <strong>آدم آورد در این دیر خرابآبادم<br /> <br /> </strong><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> با خواندن دقیقِ این بیتِ مشهور حافظ، این پرسش برای بیشتر خوانندگان یا شنوندگان پیش میآید که «منِ» گویندۀ بیت کیست که خود را فرشتهای فردوسنشین نامیده و آدم <sup>(ع) </sup>را مسببِ هبوط خود در این دنیا دانسته است؟ شارحان و محققان هفت نظر مختلف در این باره مطرح کردهاند که از آن میان تفسیرِ بیت به زبان حال فرزندان آدم (نوعِ بشر) یا روح انسان معروفتر و پذیرفتهتر است؛ اما با دقت در ساختارِ معناییِ مصراعِ اول که گوینده خود را «مَلَک» خوانده و منطقِ نحویِ بیت که گویندۀ مصراع نخست، اولشخصِ مفرد و فاعلِ مصراع دوم، سومشخص مفرد است ـ که باعثِ تنزّلِ «من/ گویندۀ» بیت شده است ـ گمان دیگری به نظر میرسد و آن اینکه احتمالاً بیت از زبان ابلیس است و به ماجرای سجدهنکردن او بر حضرت آدم <sup>(ع) </sup>و اخراج از بهشت و افتادنش در جهانِ فرودین اشاره دارد. با این تفسیرِ پیشنهادی، بیت حافظ نیز از شواهدِ ابلیسستایی در ادب فارسی و از نمونههایی است که به زبان حالِ شِکوهآلودِ این فرشته دربارۀ قُرب و مقامِ نخستین و طرد و فراقِ او اشاره دارد.https://jpll.ui.ac.ir/article_23699_1aa04c3cf1fa7b88e092bad5a49c84c6.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP12320181122The Study of Two Cognitive Distortions (Black and White Thinking and Mental Filtration) Based on Masnavi's Allegoriesبررسی دو تحریف شناختیِ تفکر دوقطبی و صافی ذهنی؛ مبتنی بر تمثیلهای مثنوی معنوی مولوی1331562391210.22108/jpll.2019.107074.1149FAمریموفایی فردمربی گروه آموزشی ادبیات فارسی دانشگاه فرهنگیان پردیس شهید هاشمی نژاد مشهدمهدیرحیمیدانشیارگروه زبان وادبیات فارسی دانشگاه بیرجندمحمدبهنام فراستاد تمام گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بیرجنداحمدخامساندانشیار گروه روان شناسی دانشگاه بیرجندJournal Article20171006Cognitive therapy is one of the dominant approaches of contemporary psychology for the treatment of mental disorders, which is based on the reconstruction and modification of distorted cognitions and irrational and dysfunctional thoughts. Allegory is also one of the most effective and practiced methods that psychotherapists use in the process of cognitive therapy. In this descriptive-analytical study, some allegories of Rumi's Masnavi that imply the cognitive distortions of bipolar thinking and filtering of mind are presented and examined based on the explanation of the cognitive approach. The obtained results show that Rumi's allegories in Masnavi, while being in harmony with the original Iranian and Islamic culture, due to their proper structure, the technique of message recording in the mind of the audience, and inserting subtle points in how the allegory is presented in the text and the transmission process of concepts have particular potential in cognitive therapies. Because it links the theoretical and abstract concepts with vivid and dynamic images, it can be the most effective model and practical guide in the cognitive reconstruction of these distortionsشناختدرمانی از رویکردهای غالب روانشناسی معاصر برای درمان اختلالات روانی است که بر مبنای بازسازی و اصلاح شناختهای تحریفشده و تفکرات غیرمنطقی و ناکارآمد بنا نهاده شده است. تمثیل نیز یکی از مؤثرترین و کاربردیترین روشهایی است که رواندرمانگران در فرایند درمانهای شناختی از آن استفاده میکنند. در این پژوهش با روش توصیفیتحلیلی، تمثیلهایی از <em>مثنوی</em> مولانا که بر دو تحریفِ شناختیِ تفکر دوقطبی و صافی ذهن دلالت دارد، ارائه و برپایة تبیین رویکرد شناختی بررسی میشود. نتایج بهدستآمده نشان میدهد که تمثیلهای <em>مثنوی</em> مولانا، هم با فرهنگ اصیل ایرانی و اسلامی هماهنگی دارد و هم بهسبب ساختار مناسب، فن ثبت پیام در ذهن مخاطب، درج نکتههای ظریف در چگونگی ارائة تمثیل در متن و فرایند انتقال مفاهیم قابلیت ویژهای در درمانهای شناختی دارد؛ همچنین بهسبب پیوند مفاهیم نظری و انتزاعی با تصاویرِ روشن و پویا میتواند بهترین الگو و راهنمای عملی بسیار مؤثری در بازسازی شناختی این تحریفها باشد.https://jpll.ui.ac.ir/article_23912_3d2c3f4d3e80a4d155b96bd81e0d9337.pdf