انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5220171224Religious Issues Reflected in Poems of Tahereh Saffarzadehتجلّی مضامین اعتقادی در شعر طاهره صفّارزاده16332FAیونسشعاعیکارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ارومیهفاطمهمدرسیاستاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ارومیهJournal Article20171224era of Pahlavi and his son had a great impact on Persian poetry. It formed a kind of poetry which reflected no religious affair. From 1332, however, some religious manifestations were seen in Persian poems, although there was a tendency towards material and sexual issues among poets. <br />Tahereh Saffarzadeh was one of the poets who wanted to compose poems in this field. <br />This article is an attempt to clarify the religious subjects proposed by Saffarzadeh when intellectuals had in their minds the idea of âart for art sakeâ. In addition, it explores the type of religious concepts reflected in her poems.تلاش در جهت زدون فرهنگ دینی و احیای فرهنگ باستانی و جایگزینی آن به جای ارزشهای مذهبی و به تبع آن جدایی دین از سیاست در دوره پهلوی پدر و پسر، در شعر فارسی تأثیر بسزایی گذاشت تا جایی که باعث کم رنگ شدن انعکاس مسائل دینی در شعر شاعران این دوره گردید؛ اما از سال 1332 به بعد کمکم رگههایی از مذهب در شعر فارسی علی رغم سوق شعر به مسائل مادی و شهوانی در آثار شاعران مشاهده شد. در این مقاله بر آنیم تا نشان دهیم فضای حاکم بر جامعه در باور شاعری چون طاهره صفارزاده نسبت به مضامین اعتقادی چه تأثیری داشته است. آیا شاعر مذکور که دوره پهلوی را تجربه کردهاست، با تحوّلات صورت گرفته، دچار تحوّل در بینش خود نسبت به مضامین اعتقادی شدهاست یا این که تأثیری در باور او نداشته است و در شعرش مطالب دینی و مذهبی با توجه به فضای موجود که شعار «هنر برای هنر» در اذهان روشنفکران پیچیده بود چگونه و با چه بیانی ادبی مطرح شده و شدت و حدّت آن چگونه است.https://jpll.ui.ac.ir/article_16332_4d70bfc277f23c9c1530828f0ec35cfb.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5220110723The Effect of Bābā Fighānī Shīrazī on Poetic Trends of Safavid Periodﺗﺄثیر بابا فغانی بر جریانهای شعری عصر صفوی194216333FAعلی محمدموذنیاستاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهرانامیرضیغمیکارشناسارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهرانJournal Article20160614Bābā Fighānī Shīrazī (925AH/1519AD) is one of the epoch maker poets of the Persian literature. Effect of Fighānī on poets and poetic trends of Safavid period (907-1135 AH/1501-1722 AD) is remarkable. In biographies of this period, names of many poets have been mentioned who were researchers of Fighānī and answered his sonnets by sonnet such as Žamīrī Isfahānī (987 AH/1579-80 AD) and Huzūrī Qomī (1000 AH). Many others have been impressed by him and have followed his method such as Şā‘ib Tabrīzī (1087 AH/1676-77 AD) and ’Urfī Shīrāzī (999 AH/1590-91 AD).
In addition, some issues have been referred in these works which attract attention of the reader. For example, ''Mardum Dīdih'' (written in 1175 AH/1761-2 AD) refers to imitation of Fighānī by Sirāj al-dīn Alīkhān Ārizū and importance of this issue is made evident when we know that Khān Ārizū is one of the greatest critics of Persian classic literature and is rarely found among the old and his special attention to a poet such as Fighānī indicates his importance in Persian literature. Vālih Dāghistānī (1170 AH/1756-7 AD), the writer of Rīyāž al-Shu’arā (written in 1161 AH/1748 AD), states that he is indebted to Fighānī in learning poetic techniques and poetic language. Imitation and emulation of Fighani in centuries 10 AH/16 AD and 11 AH/17 AD were so common that some of the poets such as ’Urfi Shīrāzī (999 AH/1590-91 AD) gathered in shop of a person called Mīr Țarzī-Afshār and imitated work (Dīvān) of Fighānī.
بابا فغانی شیرازی (م.925ق) از شاعران دوران ساز ادبیات فارسی است. طرز تازه او 200 سال شعر فارسی را به انحای گوناگون تحت ﺗﺄثیر خود قرار داده است. شاعران بسیاری در عصر صفوی دیوان او را تتبّع کرده و در زمین غزلهای او غزل سروده اند. بررسی دواوین تنها هفت تن از شاعران عصر صفوی؛ یعنی عرفی، نظیری، شانی تکلو، شاپور تهرانی، شفایی، طالب آملی و صاﺋﺐ حاکی از آن است که این شعرا حدود هزار غزل در جواب اشعار بابا سرودهاند و این تعداد با بررسی دیوان سایر شعرای این عصر افزایش خواهد یافت. شعر فغانی به عنوان یک نقطه تحوّل در غزل فارسی نیازمند بررسی است. ما در این مقاله دورنمایی از ﺗﺄثیر او بر شاعران عصر صفوی در ایران و شبه قاره ترسیم کرده از دیدگاه ترکیب و انتخاب شعر او را با شاعران پیش و پس از او مورد مقایسه قرار داده ایم.https://jpll.ui.ac.ir/article_16333_20212e29d4e5ef5190b2254b17907b2d.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5220110723Symbol and its Origin in the Poetry of Nima Yooshijنماد و خاستگاه آن در شعر نیما یوشیج436416334FAمحمدجعفریاحقیاستاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهداحمدسنچولیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهدJournal Article20160614By composing âGhoghnoosâ in 1316, Nima Yooshij began using symbols in contemporary poetry. After him, strong and serious followers were found. By contemplating and meditating on Nimaâs poem, especially the poems composed after the mentioned year, we can find the origin of his poetic symbols. The main origin of his symbols is, first, nature and its various manifestations like time, place, some of Four Elements, birds, animals, jungles, trees, etc and then humane symbols which are often related to native characters and people of Nimaâs living area. In his poem there is no trace of legendary and epical characters such as Rostam, Esfandiyar, Afrasiyab, and the Islamic characters such as the Prophet of Islam, Imam Ali and other leaders as symbol. Some of his other symbols are rooted in our past mythology, tradition and culture. <br />In this article, by examining symbols in Nimaâs poem, it is clarified that most of his symbols are innovative and personal. Of course, even his most subjective and personal symbols originate from the observable and objective world and the environment of the poet.استفاده از سمبول با زمینه اجتماعی در شعر، معاصر بوسیله نیمایوشیج با سرودن شعر ققنوس در سال 1316 شروع شد و پس از او پیروان جدی و توانمندی پیدا کرد. با تأمل و تدبر در شعر نیما؛ بویژه اشعاری که پس از سال مذکور سروده شده، میتوان بخوبی خاستگاه و سرچشمه نمادهای شعری وی را یافت. سرچشمه اصلی نمادهای وی نخست طبیعت و جلوههای گوناگون آن است که شامل عنصر زمان، مکان، برخی عناصر اربعه، پرندگان، جانوران، جنگل و درختان و... است و سپس نمادهای انسانی که اغلب به شخصیتهای بومی و مردم منطقه زندگی نیما مربوط میشود. از شخصیتهای ملی و حماسی نظیر رستم و اسفندیار و افراسیاب و... و نیز از شخصیتهای اسلامی نظیر پیامبر اسلام (ص)، حضرت علی (ع) و دیگر پیشوایان دین در شعر او به عنوان نماد نشانی نیست. برخی دیگر از نمادهای او ریشه در اساطیر و سنت و فرهنگ گذشته ما دارند. در این مقاله با بررسی نمادها در شعر نیمایوشیج مشخص گردید که اغلب نمادهای وی ابداعی است و جنبه شخصی دارد. البته حتی ذهنیترین و شخصیترین نمادهای او ریشه در جهان عینی و محسوس و محیط زیست شاعر دارد.https://jpll.ui.ac.ir/article_16334_cc71418b827a865d43840e20cf250245.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5220110723Decoding of non-Verbal Behaviors in Rooye Mahe Khodavand Ra Beboos (Kiss the Lovely Face of God) Fictionرمزگشایی از رفتارهای غیرکلامی در داستان روی ماه خداوند را ببوس658816335FAاحمدرضیدانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلانسمیهحاجتیکارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلانJournal Article20160614Mostafa Mastour is one of the successful authors in the field of contemporary fiction. One of his successful works is “Kiss the Lovely Face of God” which has gained acceptability among the addressees. In this paper, by an interdisciplinary view and by using communication science theories, the non-verbal behaviors reflected in this fiction are analyzed and non-verbal signs such as physical appearance, pantomime, movement, facial actions and vocal behavior of fiction characters and also the environment and space and manufactures which form the communication in this narrative are decoded.
The investigation of fictions from the aspect of non-verbal communication which is a chain of expanded signs and various messages are received from them with regard to communicative context and the aim of interactants can lead to a new reading of text.
This paper is based on Paul Ekman and Wallace Friesen’s theory of classification and behavior analysis in two fields of decoding and practice. The results of this study show that non-verbal communication often plays the role of complement of verbal communication in advancement of narrative and it has an important role in personification and increases the representational potential of fiction.
مصطفی مستور یکی از نویسندگان موفّق حوزه داستانی معاصر است. از جمله آثار موفّق مستور، داستان «روی ماه خداوند را ببوس» است که مقبولیت زیادی در میان مخاطبان کسب کرده است. در این نوشتار با نگاهی میانرشتهای و با استفاده از نظریههای علوم ارتباطات، رفتارهای غیرکلامی بازتاب یافته در این داستان مورد تجزیه و تحلیل قرار میگیرد و از نشانههای غیرکلامی مثل ظاهر فیزیکی، اشارات، حرکات، رفتارهای چهرهای و رفتار آوایی شخصیتهای داستان و همچنین از محیط و فضا و مصنوعاتی مانند لباس، خوراک، سیگار و... که ارتباطات را در روایت داستان شکل میدهند، رمزگشایی میشود. بررسی داستانها از منظر ارتباطات غیرکلامی که زنجیرهای از نشانههای گسترده است و پیامهای متنوّعی با توجه به بافت ارتباطی و هدف تعاملگران از آنها دریافت میشود، میتواند به خوانشی تازه از متن منجر شود. این مقاله بر اساس نظریه پل اکمن و والس فریسن در طبقهبندی و تحلیل رفتارها در دو حوزه رمزگذاری وکاربردی بنیان نهاده شده است. نتیجه بررسیها نشان میدهد که ارتباطات غیرکلامی در پیشبرد روایت این داستان، بیشتر نقش مکمّل ارتباطات کلامی را ایفا میکند و در شخصیتپردازی سهم بسزایی داشته و موجب افزایش ظرفیت نمایشی داستان شده است.https://jpll.ui.ac.ir/article_16335_d1f918d73a616922d5cb1b3c8e16a471.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5220110723A Study of History of Human Identity on the basis of Iranian Society Patterns in Ferdowsi’s Shahnamehبررسی و تبیین سیر تاریخی هویت انسانی بر اساس الگوهای ایرانشهری در شاهنامه فردوسی8911416336FAمریمصادقی گیویدانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزیخدیجهططریدانشجوی دکتری رشته علوم ارتباطات، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات تهرانJournal Article20160614Humans have various identity dimensions in Shahnameh. In this paper, identity is studied on the basis of human functions in an ideal king-based society as well as Iranian society and, therefore, dimensions of human identity are studied on the basis of three factors of politics, society and religion separately. <br />Theoretical basis of this article is that since Iranians always define their identity in order to establish, maintain and fix a utopia, so individual part of identity is neither important nor of value. This paper analyzes three dimensions of human identity: <br />1) The political identity in which kings have a more important role and their functions can be analyzed in four dimensions: urbanity, justice, consultation and competition. <br />2) Social identity is analyzed on the basis of love and happiness identity and religious identity is investigated in two dimensions: verbal (praise) and behavioral (blessing). <br />The purpose of this paper is to explain the religious, cultural and social bases of human functions in Iran in the historical past. <br />This paper uses a descriptive-analytical method and shows evidences related to this issue in Shahname by using library resources.هویت در این مقاله بر اساس عملکردهای انسانها در جامعه آرمانشاهی و با ابتناء الگوهای ایرانشهری، مورد بررسی قرار گرفته است و لذا ابعاد هویت انسانی بر اساس سه مؤلّفه عمده سیاست، جامعه و دین، به تفکیک بررسی و تبیین شده است؛ مبنای نظری این مقاله بر آن استوار است که چون ایرانیان همواره در راستای ایجاد و حفظ و تثبیت آرمانشهر، هویت خود را معنا کردهاند؛ لذا بعد فردی هویت یا مطرح نبوده و یا از درجه اهمیت و اعتباری ویژه، تهی بوده است. در این مقاله به تحلیل مهمترین ابعاد عملکردی انسان در سه بعد پرداخته شده است: 1- هویت سیاسی که شاهان در آن نقشی مهمتر ایفا میکنند و عملکردهای آنها در ابعاد: مدنیت و عدالت و مشورت و نبرد، قابل بررسی است.2- هویت اجتماعی که بر مبنای هویت عشقی و بزمی بررسی شده است و هویت دینی که از در دو بعد گفتاری ( ستایش ) وکرداری ( نیایش) قابل بررسی است. هدف از این مقاله تبیین مبانی دینی و فرهنگی و اجتماعی عملکردهای انسان در ایران در گذشته تاریخی است. این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی و با استناد به منابع کتابخانهای شواهد مربوط به بحث را در شاهنامه، مورد بررسی قرار داده است.https://jpll.ui.ac.ir/article_16336_997c43798fecaf328ce76fd97827ca30.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5220110723The Study of Discursive Sign-Semantics’ Pattern of Gheisar Aminpour Poetryبررسی الگوی نشانه- معناشناسی گفتمانی در شعر قیصر امینپور11513616337FAعبداللهحسن زاده میرعلیاستادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سمنانابراهیمکنعانیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سمنانJournal Article20160614Discursive sign-semantics is the fruit of structural semiotics and narrative system of semantic studies. This view links the flow of meaning production and sensory conditions and considers a kind of ontology for linguistic productions. Discursive sign-semantics signifies an event variant of the presence of sign-meanings and investigates the function, production, and reception of meaning in discursive systems. Sign-semantics of discourse is sketched in the form of processes and different emotional, cognitive, sensory-perceptual, esthetics, etc dimensions. All of these variants share the flexibility and fluidity of sign-meaning and are revealed under the supervision and control of discourse process. In this process, signs, along with meanings, are turned into fluid, dynamic, plural, multi-dimensional and full of tension variants. Sign-semantics pattern can act as an efficient method for analyzing literary texts and predisposing them to new readings. Gheisar Aminpour is one of the great contemporary poets. The investigation of his poetry from the sign-semantics view reveals that he makes the process of meaning beautification by a novel approach to phenomena and with a sensory-perceptual relationship with them. This process is a dynamic and fluid one which is turned into an exalted sign passing worn-out and dusty concepts. This view joins the structuralist semiotics to fluid and ontological sign-semantics. This article tries to analyze the poetry of Gheisar Aminpour by studying two important principles of sensory-perceptual and esthetic dimensions of discursive sign-semantics system, and shows the formation of esthetic process in his poetry by a novel and fluid view.نشانه- معناشناسی گفتمانی، برآیند نشانهشناسی ساختگرا و نظام روایی مطالعات معنایی است. این دیدگاه، جریان تولید معنا را با شرایط حسّی- ادراکی پیوند میزند و برای تولیدات زبانی، نوعی هستیشناسی قائل است. نشانه- معناشناسی گفتمانی، دلالت بر گونه رخدادی از حضور نشانه- معناها دارد و چگونگی کارکرد، تولید و دریافت معنا را در نظامهای گفتمانی بررسی میکند. نشانه- معناشناسی گفتمان، در قالب فرایندها و در ابعاد مختلف عاطفی، شناختی، حسّی- ادراکی و زیباییشناختی و... مطرح میشود که همه این گونهها در انعطافپذیر و سیّالبودن نشانه- معنا، اشتراک دارند و تحت نظارت فرایند گفتمانی بروز مییابند. در این فرایند، نشانهها در همراهی با معناها، به گونههایی سیّال، پویا، متکثّر، چندبُعدی و تنشی تبدیل میشوند. الگوی نشانه- معناشناسی، میتواند به عنوان روشی کارآمد برای تجزیه و تحلیل متون ادبی مطرح و زمینهساز خوانشی تازه از آنها شود. بررسی الگوی نشانه- معناشناسی گفتمانی در شعر قیصر امینپور، این حقیقت را آشکار میکند که او با رویکرد ناب و تازه به پدیدهها و در ارتباطی حسّی- ادرکی با آنها، جریان زیباساز معنا را رقم میزند؛ جریانی پویا و سیّال که با پشت سرگذاشتن مفاهیم فرسوده و غبارگرفته، به نشانهای متعالی تبدیل میشود. این نگاه، نشانهشناسی ساختگرا را به نشانه- معناشناسی سیّال و هستیمدار پیوند میزند. این مقاله در پی آن است تا ضمن بررسی دو اصل و بُعد مهم حسّی- ادراکی و زیباییشناختی نظام نشانه- معناشناسی گفتمان، به تحلیل شعر قیصر امینپور، بر اساس این الگو بپردازد تا بتواند در پرتو نگاهی نو و سیّال، به بررسی نحوه شکلگیری فرایند زیباییشناختی در اشعار امینپور دست یابد.https://jpll.ui.ac.ir/article_16337_5c9fc53e84982778db3d21dd5f756882.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5220110723A Study of Shahnameh’s Effect on Samnamehبررسی تأثیر شاهنامه بر سامنامه13716416338FAوحیدرویانیاستادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گلستانJournal Article20160614Shahnameh, the unique work of Ferdowsi, has greatly drawn attention of Persian poets. They have benefited from it a lot. Among them, epic poets have particularly looked at this work as a masterpiece of epic literature. Like a model, they have substantially profited from it or tried to compete with its author. <br />The composer of Samnameh is one of those epic poets who not only read Shahnameh fully but also used it in the composition of his work. <br />In this study, the author is trying to show how the composer of Samnameh used Shahnameh as a model for selecting stories, types of events, styles of narrative, processing of character, themes, and even rhymes of words. But due to the lack of required talent for depicting battles and the inability of describing his imagination, the composer is not capable of creating an epic work like Shahnameh. It appears that the composer is not capable of creating a work like Shahnameh because he does not have mastery and skill in using speech elegances and also in approaching tastes of ordinary people.شاهنامه، اثر سترگ و بی همتای استاد طوس از دیرباز تاکنون مورد توجه و تتبّع سخن سرایان ادب فارسی بوده و هر کسی به نوعی از این خوان نعمت بهره برده است. در این میان سرایندگان منظومههای پهلوانی به این کتاب به عنوان شاهکار ادب حماسی نگریسته، از آن همچون الگویی کمک گرفته و یا به زعم خود درصدد هم طرازی و پهلو زدن به فردوسی برآمده اند. سراینده سام نامه نیز یک از همین شعراست که نه تنها شاهنامه را به طور کامل خوانده و در سرودن سام نامه به آن نظر داشته؛ بلکه بخشهایی از آن را نیز در اثر خود آورده است. نویسنده در این پژوهش سعی دارد، نشان دهد که چگونه سراینده سام نامه در قسمت هایی چون انتخاب داستان، نوع حوادث، شیوه روایت، پردازش شخصیت، گزینش مضامین و حتی انتخاب کلمات قافیه کاملاً از شاهنامه تقلید کرده و الگو گرفته است؛ امّا به خاطر نداشتن هنر کافی در صحنه آرایی میدانهای جنگ و ناتوانی از توصیف شایسته تخیّلات خود و عدم تسلّط کافی بر زیر و بمها و فراز و نشیب سخن و نزدیک شدن به زبان و سلیقه مردم عادی، نتوانسته پا در جای پای فردوسی گذارد و اثری چون شاهنامه خلق کند.https://jpll.ui.ac.ir/article_16338_fc51f907cfd5c71f970eda36a963f49f.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5220110723Identity on the basis of Molavi’s Snake-Charmer Storyهویت بر اساس داستان مارگیر مولوی16518616339FAابوالقاسمفاتحیاستادیار جامعهشناسی دانشگاه علامه طباطباییابراهیماخلاصیدانشجوی دکتری جامعهشناسی دانشگاه تهرانJournal Article20160614The knowledge of man’s real identity is supposed to be a complicated or even an impossible task. The main purpose of this descriptive-analytical article, done by library method, is to provide a comparative analysis of some aspects of “identity” in the views of Molavi and sociologists on the basis of his snake-charmer story presented in <em>Mathnavi</em>. The main question is ”what are the similarities and differences of Molavi’s viewpoint and those of modern sociologists with respect to the concept of identity?”. The theoretical findings of the article show that most of the sociologists perceive "identity" as a relative concept formed from the interactions of some environmental and social variables such as social class, ethnicity, nationality and so on with each other and man's psychological aspects as well. Furthermore, most of sociologists decline any independent substantial entity for identity. Conversely, Molavi considers essence and transcendental truth as the principal components of identity which lie potentially in human. He interprets identity as returning to man's basic humanity equal to High God's recognition and finding his original position in the universe. On the basis of Molavi’s viewpoint, the concept of identity cannot be merely depicted through sociologists' popular categories such as personal identity, national identity, social identity and so on. Both Molavi and sociologists regarding the historical-cultural conditions of their own time, consider the alienated form of society and persons through the application of various literary symbols. Molavi applied symbols such as worm, dragon, snake etc while modern sociologists present the alienated forms of society and its actors via utilization of expressions such as loneliness, disappointment, depression, isolation, anomie and disgust.
هدف مقاله توصیفی تحلیلی حاضرکه با روش کتابخانهای تهیه شده است، بررسی مقایسهای زوایایی از مقوله هویت در بینش جامعهشناسان و دیدگاه مولوی بر اساس داستان مارگیر از کتاب مثنوی معنوی است. پرسش اصلی این است که نقاط اشتراک و افتراق جامعهشناسان و مولانا درباره هویت چیست؟ یافتههای نظری نشان میدهد، اغلب جامعهشناسان، هویت را امری نسبی میدانند که از تعاملات برخی از متغیّرهای محیطی و اجتماعی مانند طبقه اجتماعی، قومیت، ملیت و... با یکدیگر و با جنبههای روانشناختی انسان شکل میگیرد. بیشتر آنان وجود هرگونه ماهیت ذاتی مستقل را برای هویت نفی میکنند؛ اما از نظر مولوی، رکن اصلی و سازنده هویت، جوهر و حقیقت متعالی و ملکوتی انسان است که بصورت نهفته و بالقوه در انسان وجود دارد. وی هویت را بازگشت انسان به اصل خویش؛ یعنی شناخت ذات باری تعالی، فنای در آن و یافتن خود در آینه هستی تفسیر کرده است. در نگاه مولوی، حقیقت هویت را نمیتوان صرفاً با تقسیم بندیهای رایج جامعهشناسان از هویت مانند هویت فردی، هویت ملّی، هویت اجتماعی و... نشان داد. «مولوی» و جامعه شناسان هر کدام برای بیان انسان و جامعه مسخ شده، با عنایت به شرایط تاریخی و فرهنگی زمانه خود، از نشانههای نوشتاری خاصی بهره بردهاند. مولوی از کرمک، اژدها، مار و مانند آن و جامعه شناسان از احساس تنهایی و پوچی، افسردگی انزوا و سردرگمی، بی هنجاری و بی قدرتی استفاده کردهاند.https://jpll.ui.ac.ir/article_16339_699cff3a36a38d7159eefd5b7e67c1cd.pdf