انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5120110522A Study on Repetition Techniques in Persian Morphologyبررسی روش تکرار در ساخت واژه در زبان فارسی11616324FAعباسعلیوفائیاستاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطباییعبداللهآلبوغبیشدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطباییJournal Article20160614The speakers of any language, according to their constant need, coin some novel words in order to convey meaning, express ideas, thoughts, and their desires. In this process, they take advantage of their overt or covert linguistic competence. For instance, the derivative feature of Arabic language has contributed a lot to speakers of that language to create so many words with multiple meanings, all formed on the same stem. Likewise, English speakers make use of the derivative features, compounding, blending, and multiple processes of their language to create words. Similarly, in Persian language, the speakers make new words based on specific features of that language. There are five common processes applied in Persian language to form new words, among which blending, compounding, derivation, repetition or reduplication, clipping and acronyms are frequently used and the other techniques or processes have been neglected. Word repetition is one of the word formation processes and many words are made through this process. This study is an attempt to delve into the morphological processes of word repetition in Persian contemporary language according to the texts of three books, âImaginary Perspectives in Persian Poetryâ, âLetâs Listen to the Speechâ and âwith Holleh Convoyâ. In addition, it strives to find a proper solution to the question of the Persian word formation processes in creating new words through repetition.سخنگویان هر زبانی بنا به نیاز بیوقفه خود برای انتقال مفاهیم و بیان اندیشهها و افکار و خواستههای خویش، واژگان جدیدی میآفرینند و در این فرایند، از تواناییهای پیدا و پنهان زبان خود بهره میبرند. برای نمونه، اشتقاقی بودن زبان عربی باعث شده است تا اهل زبان بتوانند واژگان فراوانی با معانی متعدد از یک ریشه برسازند. انگلیسی زبانان هم از ویژگی اشتقاقی، ترکیبی و پیوندی زبان خود برای خلق واژه استفاده میکنند. در زبان فارسی نیز اهل زبان با تکیه بر امکانات و تواناییهای زبان خویش، واژگان جدیدی میآفرینند. در زبان فارسی حداقل از پنج روش برای ساخت واژه جدید استفاده میشود که برخی نظیر ترکیب، اشتقاق، تکرار، تخفیف و تخلیص یا سرواژه سازی، پرکاربرد هستند و برخی دیگر در مباحث زبانی مغفول ماندهاند. تکرار از روشهای ساخت واژه است و از این روش، واژههای فراوانی ساخته شده است. این مقاله میکوشد با توجه به متن سه کتاب صور خیال در شعر فارسی شفیعی کدکنی، سخن ها را بشنویم اسلامی ندوشن و با کاروان حله زرّین کوب، رویکرد واژهسازی از راه تکرار را در زبان معاصر فارسی بکاود و به پرسش توانایی زبان فارسی در آفرینش واژههای جدید از طریق تکرار پاسخی درخور دهد.https://jpll.ui.ac.ir/article_16324_9e7f7e4d79936394521244a45fa70684.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5120110522A Comparison of Fictional Techniques in the Narration of Beihaghi and Tanookhi of Afshin and Boudlofمقایسه شگردهای داستانی در روایت بیهقی و تنوخی از ماجرای افشین و بودلف174416325FAسعیدحسام پوردانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شیرازJournal Article20160614Beihaghi¢s history is so significant in Persian history and literature which has had an outstanding effect on its subsequent works and even poems. The fictional techniques used in this work have stimulated many researchers to look at its fictional elements. Studying the researches on Beihaghi in Iran shows that »Hasanak Vazir« and »Afshin and Boudlof« have been investigated more than others. The first adventure happened in Beihaghi¢s era and the latter before him. What has not been regarded so far is the quality of Beihaghi¢s uses of fictional techniques and rewriting of those stories that he got from previous sources. We can be familiar with Beihaghi¢s view about addressees by comparing Biihaghi¢s narration with the one in older prose. This paper tries to study the quality of Beihaghi¢s uses of fictional techniques in Afshin and Boudlof adventure and the changes in this adventure and using of conscious ways that the author utilizes to make the reader involved in this narrative. For comparison, some techniques such as structure, plot, suspense, description, dialogue, characterization and atmosphere will be studied in the two narrations. The conclusion shows that Beihaghi did not change the general plot but he added some elements to the manner of exposition. Some techniques like suspense, dialogue, description and the way of exposure have been very important in this process. تاریخ بیهقی اثری ویژه در تاریخ و ادبیات فارسی است که شیوه نثر آن تأثیری ماندگار بر آثار و حتی اشعار پس از خود گذاشته است. شگردهای داستانی به کار رفته در این اثر، پژوهشگران فراوانی را برانگیخته تا از منظر داستانی به آن بنگرند. بررسی کارنامه بیهقیپژوهی در ایران نشان میدهد، به ماجراهای حسنکوزیر و افشین و بودلف بیش از دیگر ماجراها توجه شده است. ماجرای نخست در دوران بیهقی روی داده و دومی پیش از عصر او. آنچه تا کنون به آن توجه چندانی نشده است، چگونگی استفاده بیهقی از شگردهای داستانی و بازپرداخت حکایتهایی است که بیهقی از منابع پیش از خود گرفته است. با مقایسه روایت بیهقی از یک ماجرا با همان ماجرا در متنی کهنتر میتوان با چگونگی بهرهگیری بیهقی از شگردهای داستانی و نگاه او به مخاطب آشنا شد. از همین رو، این پژوهش در پی بررسی و واکاوی چگونگی بهرهگیری بیهقی از شگردهای داستانی در ماجرای افشین و بودلف و تغییرات پدید آمده از سوی این نویسنده در این ماجرا است و بررسی راههایی است که بیهقی آگاهانه و برای درگیر ساختن بیشتر مخاطب در روایت به کار برده است. برای مقایسه شگردهایی مانند ساختار، پیرنگ، تعلیق، توصیف، گفتوگو، شخصیتپردازی و فضاسازی در هر دو روایت بررسی میشود. یافتههای پژوهش نشان داد که بیهقی در خطوط اصلی و طرح کلّی حکایت تغییری نداده است؛ اما در چگونگی ارائه، برخی عناصر را به حکایت افزوده و بخشهایی را نیز جا به جا کرده است؛ شگردهایی مانند تعلیق و بحران، فضاسازی، توصیف، گفتوگو، شیوه ارائه روایت و معرفی شخصیتها در این تولید و بازسازی هنری نقش پر رنگی داشته است.https://jpll.ui.ac.ir/article_16325_3d09174e67a9e73b7c21b27ef0e64cde.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5120110522A Comparison of Kalim Kashani and Mohtasham Kashani from the Perspective of Rhetoricsمقایسه کلیم کاشانی و محتشم کاشانی از منظر بلاغت شعری457416326FAعلیمحمدیدانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بوعلی سیناانتصارپرستگاریکارشناسارشد زبان و ادبیات فارسیJournal Article20160614Literary criticism is the intelligent study and description of literary works. One who reviews a literary work is known as a critic or literary critic. A literary critic bases his work on a known procedure or alternatively presents his own classification in such a way to convince his potential audience or other critics. <br />Comparison is one of the most common methods in literary criticism. It goes without saying that a comparison is only accepted when the two works under consideration have some common features. These features are of different types however, in the realm of literary criticism, universe of workâs message and universe of literary form are among the most general classifications available for comparison. <br /> In this article, the poems of Kalim Kashani and Mohtasham Kashani are compared in terms of rhetorics. These two poets are contemporaries. In the process of comparison some points, which are considered as more general in their poems, were carefully selected and then examined closely. <br />In the end, it is concluded that in presentation of literary ornaments, Kalim Kashani has been more successful than Mohtasham. In this connection, it is argued that Kalim Kashani's poems are more precise and artistic than those of his contemporary.نقد ادبی، مطالعه هوشمندانه اثر ادبی و توصیف و تحلیل آن است. کسی که بنا بر این فرایند و درباره اثری داوری میکند، او را منتقد یا ناقد ادبی مینامند. منتقد ادبی بنا بر شیوهایی شناخته شده، به نقد اثر میپردازد و گاهی نیز بنا بر طبقهبندی تازهای که خود ارائه میدهد، به گونهای اثر را در منظر سنجش قرار میدهد که حکمش مقبول مخاطب عام و بیشتر منتقدان دیگر قرار گیرد. یکی از مسیرهایی که در میان انواع و اقسام شیوههای نقد ادبی، مسیری روشن و همگانپذیر است، شیوه مقایسه است. بدیهی است که مقایسه، زمانی مقبول میافتد که دو اثر یا دو پدیده، وجوه مشترکی داشته باشند. این وجوه البته تنوع دارد؛ امّا بررسی جهان پیام اثر و جهان شکل اثر، کلّیترین تقسیمبندی برای موضوعات مقایسهپذیر در حوزه نقد ادبی است. در این مقاله، سرودههای کلیم کاشانی و محتشم کاشانی که هر دو از شاعران یک دوره به شمار میروند، از منظر بلاغی، مورد مقایسه قرار گرفته است. در این مقایسه، طی گزینش و تشریح برخی از آرایهها که در گستره شعر آن شاعران، کاربرد فراوان داشته است؛ چنین نتیجهگیری شده که کلیم کاشانی در بازنمود شعری آن آرایهها، از محتشم، استوارتر، شاعرانهتر، سنجیدهتر و در یککلام، هنریتر عمل کرده است.https://jpll.ui.ac.ir/article_16326_eaae6ad4f59cf16a58ff9ae4b9b2e246.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5120110522Shah-ibn-e Shoja’e Kermani
(His biography, works and analysis of his ideas)زندگی و آثار شاه بن شجاع کرمانی و طبقهبندی سخنان او759816327FAفرانکجهانگرداستادیار پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیJournal Article20160614<strong> </strong>Shah-ibn-e Shoja’e Kermani (d. 288 A.H.) followed Abu Hafs-e Haddad (d. 264 A.H.) in Sufism.
Shah’s work, <em>Mer'at-ol-Hokama</em>, was lost but we can find his words in other books.
In this research, using reliable and creditable references, Shah’s words have been collected, classified and analyzed in order to clarify his view points.ابوالفوارس، شاه بن شجاع کرمانی (درگذشته 288ه.ق) شاهزادهای است که از دنیا روی گرداند و به تصوّف روی آورد. او خود را در طریقت به ابوحفص حدّاد (درگذشته 264ه.ق) منسوب کرده و ابوعثمان حیری (درگذشته 298ه.ق)، از بزرگان متصوّفه، از شاگردان وی بوده است. کتاب او، مرآهالحکماء، در گذر زمان از بین رفته؛ امّا در لابهلای کتابهای صوفیان، خصوصاً تذکرهها، پارهای از سخنان او به صورت پراکنده آمده است. بررسی و ریشهیابی این سخنان نشان میدهد که اغلب آنها برگرفته از طبقاتالصوفیه سلمی است و با توجه به گرایش سلمی به ملامتیه، شاه شجاع نیز ملامتی خوانده شده است. در این مقاله سخنان شاه بن شجاع از منابع معتبر جمعآوری و طبقهبندی و تحلیل و ریشههای اندیشه ملامتی او نشان داده شده است.https://jpll.ui.ac.ir/article_16327_5b6d94c828a1cea5aa58c725c8a3c1a9.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5120110522A Critique on Two Novels of Reza Amirkhaniنقدی بر دو رمان از رضا امیرخانی9912416328FAبهجت الساداتحجازیاستادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید باهنرکرمانJournal Article20160614The stories of Holy Defense have been written mostly with realistic language and without formality in critical conditions for foregrounding humane values and enhance morale of sacrifice. But after the period of Holy Defense we can observe a transitory period from realistic fictions to composite (imaginary and realistic) fictions. <br />So in seventieth and eightieth decades the attention of authors directed to idealism and creation of abstract sphere based on literary and artistic creations. Reza Amirhkani is a young author who has had salient effort in the arena of fiction writing and there is a structural coherence in his novels. Ermiya and Bevatan show his improvement and mental evolution and his ability to write modernist novels. <br />Which signs are there that show structural coherence between these two novels? And which reasons are there that prove the improvement of his writing in Bevatan as compared to Ermiya? Besides searching these questions, this article tries to find the signs of New Novel and Anti-Novel. Amid describing attractive points of the two novels the defections of Bevatan, caused by signs of Anti-Novel, are pointed out.داستانهای دفاع مقدس اکثراً با زبانی واقعگرایانه و به دور از تکلّف، در شرایط بحرانی جهت برجسته کردن ارزشهای انسانی و تقویت روحیه ایثارگری نوشته شدهاند. بعد از عصر دفاع مقدس، بتدریج دوران گذار از داستانهای رئالیستی به داستانهای تلفیقی( تخیّلی و واقع گرا) فرا می رسد. از این رو دهه هفتاد و هشتاد، توجه اهل قلم به خیال پردازی و ایجاد فضای ذهنی انتزاعی بر اساس آفرینشهای ادبی و هنری معطوف میگردد. رضا امیرخانی از جمله نویسندگان جوانی است که در عرصه داستان نویسی تلاشی چشمگیر داشته است و بین رمانهای او نوعی پیوستگی ساختاری وجود دارد. «ارمیا» و «بیوتن» به ترتیب رشد و تحوّل فکری و توانایی نویسندگی او را در عرصه رمان نویسی مدرن نشان می دهند. بین این دو رمان چه نشانههایی مبتنی بر پیوستگی ساختاری وجود دارد و چه دلایلی رشد قدرت قلم او را در رمان «بیوتن» نسبت به « ارمیا» اثبات میکند؟ این نوشتار افزون بر جستجوی این پرسشها به نشانههای رمان نو و ضد رمان نیز می پردازد و در کنار توصیف زیباییها و جذابیّتهای هر دو رمان، به کاستیهای رمان «بیوتن» متأثّر از نشانههای ضد رمان اشاره میگردد.https://jpll.ui.ac.ir/article_16328_76b280dd84ff04bfe75616b5dc003f2f.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5120110522Problematic Protagonist in the Novels of Modir-e Madrese and Sovashoonقهرمان مسألهدار در رمانهای مدیر مدرسه و سووشون12514616329FAعلیحسن زاده میرعلیاستادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سمنانسید رازقرضویاندانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سمنانJournal Article20160614Owing to have the capability of representing realities of life, novel has replaced epic in the age of Renaissance and industrial revolution and in the first half of the 20th century. George Lukacs has introduced realistic novel as the main form of literary genres corresponding with bourgeois society. Later on his follower, Lucien Goldman, has considered any literary work which is compatible with realism as a valuable work. Therefore, according to these two Marxist thinkers, there are a number of characters who are problematic due to their commitment to sound values and principles in realistic novels. According to Lukacs and Goldman problematic protagonist is a problematic, futureless and protesting person who inquires about noble and original human values. Considering a number of similarities and differences, the action and performance of such protagonists also exist in Iranian realistic novels. In this study as the problematic protagonist is described and explained, the novels of Modir-e Madrese (school head) by Jalal-e Al-e Ahmad and Sovashoon by Simin-e Daneshvar are analyzed with regard to this aspect. The protagonists of these two novels (the head and Yousef) are introduced as problematic characters because of their disagreement with corrupt society.با ظهور رنسانس و انقلاب صنعتی در اروپا، رمان به سبب برخورداری از قابلیت نشاندادن واقعیتهای زندگی، جای حماسه را میگیرد و در نیمه اول قرن بیستم، جورج لوکاچ، رمانهای رئالیستی را بهعنوان اصلیترین شکل اثر ادبی همخوان با جامعه بورژوایی مطرح میکند. پس از او پیرو و همفکرش، لوسین گلدمن نیز هر اثر سازگار با رئالیسم را اثری ارزشمند میداند، بنابراین با توجه به دیدگاههای این دو مارکسیست، در رمانهای رئالیستی شخصیتهایی وجود دارند که به سبب پایبندی به اصول و ارزشهای راستین پروبلماتیک(مسألهدار)اند. از دیدگاه لوکاچ و گلدمن، قهرمان پروبلماتیک، فردی مسألهدار، بیآینده، معترض و پرمشکل است که در جهانی تباه، جویای ارزشهای کیفی و اصیل انسانی است. کنش و عملکرد چنین قهرمانانی، با لحاظ برخی تفاوتها و تشابهات، در رمانهای رئالیستی ایرانی نیز موجود است. در این پژوهش ضمن توضیح و تبیین قهرمان پروبلماتیک، رمانهای مدیر مدرسۀ جلال آلاحمد و سووشون سیمین دانشور از این جنبه مورد بررسی قرار میگیرند. قهرمانان این دو رمان به ترتیب (مدیر و یوسف) به دلیل مخالفت با جامعه تباه خود، بهعنوان افرادی پروبلماتیک معرفی میشوند.https://jpll.ui.ac.ir/article_16329_4db2b9aca12e324e44ae20d86730eb32.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5120110522The Appendix of Tazkerat-ol Olyaaملحقات تذکره الاولیا (بررسی و مقایسه بینامتنی بخش اوّل و دوّم تذکره الاولیا)14717416330FAسیده مریمروضاتیاناستادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهانJournal Article20160614Tazkerat-ol Olyaa, the only prose work of Attar, is a collection of quotes and biographies from seventy two great mystical figures. He starts the book by narrating the biography and famous quotes of Imam Jafar Sadeq (the sixth Shiite Imam) and finishes it by the accounts of Hossein Mansoor-e Hallaj’s life. An appendix was added to Tazkerat-ol Olyaa which includes twenty biographies from Ibrahim-e Khavaas to Imam Mohammad Bagher (the fifth Shiite Imam). Some researchers believe that this appendix was added by a person or some persons after Attar and base their argument on the differences in the writing styles and lack of this appendix in the earlier hand-written versions of Tazkerat-ol Olyaa. However, to prove this claim some more proofs are essential. An intertextual comparison between Tazkerat-ol Olyaa and some other old works is a way to identify the writing style used in the first section of Tazkerat-ol Olyaa better and, by the same token, we can then declare whether or not the second section of the work was added later. Tazkerat-ol Olyaa has a deep relationship with its preceding mystical works because Attar has made it clear that he has used some different sources and has used a combinational method to author the biographies. The intertextual study of Tazkerat-ol Olyaa with its predecessors shows that Attar has had a unique and special style in narrating the life of characters in Tazkerat-ol Olyaa. This style which is carefully used in the first section of the book is not observed in the second section. This strengthens the idea that second section was added later by some other person or persons. In this paper, we study the intertextual relations between Tazkerat-ol Olyaa and its sources and provide some examples of these relations. Then, after an analysis of Attar’s method in using the earlier works, we focus on some differences between the first section and the appended section of Tazkerat-ol Olyaa from the intertextual relations’ perspective.عطار تنها اثر منثور خویش تذکره الاولیا را در بیان اقوال و شرح احوال هفتاد و دو تن از بزرگان عرفان تألیف کرده است. او کتاب را با ذکر احوال و اقوال حضرت امام جعفر صادق(ع) آغاز و به سرگذشت حسین منصور حلاج ختم میکند. به تذکره الاولیا بخشی نیز افزوده شده که بیش از بیست شرح حال را از ابراهیم خواص تا حضرت امام محمد باقر(ع) در بر میگیرد. برخی پژوهشگران بخش دوم را افزوده شخص یا اشخاصی پس از عطار میدانند و دلیل آن را علاوه بر تفاوتهایی در سبک نگارش، عدم وجود این بخش در برخی دست نوشتههای تذکره الاولیا ذکر میکنند. برای اثبات الحاقی بودن بخش دوم وجود دلایل بیشتر ضروری می نماید. بررسی مناسبات بینامتنی تذکره الاولیا با متون پیشین یکی از راه هایی است که به تشخیص بهتر شیوه نگارش بخش اول تذکره الاولیا می انجامد و از همین طریق می توان درباره الحاقی بودن همه یا برخی از شرح حال های بخش دوم اظهار نظر نمود. تذکره الاولیا با متون عرفانی پیش از خود مناسباتی عمیق دارد؛ زیرا عطار آن گونه که خود تصریح میکند منابع مختلف را دیده و به شیوهای التقاطی به تألیف شرح حالها پرداخته است. بررسی مناسبات بینامتنی تذکره الاولیا با متون پیشین نشان می دهد که عطار در شرح احوال و نقل اقوال شخصیتهای تذکره الاولیا شیوه خاصی داشته است. این شیوه که در بخش اول تذکره الاولیا به دقت رعایت شده است، در بخش دوم دیده نمی شود و گمان الحاقی بودن این بخش را تقویت میکند. در این مقاله ضمن بررسی مناسبات بینامتنی تذکره الاولیا با مآخذ آن، صورت های مختلف این مناسبات با ذکر نمونههایی تحلیل و پس از تبیین شیوه عطار در استفاده از متون پیشین، به تفاوتهایی که از نظر مناسبات بینامتنی میان بخش اول با بخش الحاقی تذکره الاولیا وجود دارد پرداخته می شود.https://jpll.ui.ac.ir/article_16330_ad95efd1f4be865b8ef774a49501c744.pdfانجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایرانپژوهشهای ادب عرفانیHTTPS://JP5120110522Analysis of Epic Features in the Story of Bahram Choobineh in Shahnamehبررسی وتحلیل ویژگیهای حماسی داستان بهرام چوبینه در شاهنامه فردوسی17519616331FAمحمدطاهریاستادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بوعلی سینامحمدمومنی ثانیاستادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بوعلی سیناJournal Article20160614Bahram Choobineh, the great Sasanid military commander, has an important role in military and political developments in the late period of Hormozd IV and early period of Khosrow Parviz in Sassanid era and description of his adventures in the historical part of Shahnameh provides a suitable ground for creating a beautiful epic. Exact surveying of the content of the story obviously indicates the presence of elements of an epic poem, like the epic section of Shahnameh. Bahram’s outstanding character, despite all his shortcomings as compared with an ideal hero, has been introduced in Ferdowsi’s poem as a hero, like the world champion Rostam Dastan. This fact shows that Ferdowsi, during the composition of Iran ancient history, has used the historical events for writing an exciting saga, wherever it is appropriate.بهرام چوبینه سردار بزرگ ساسانی، نقش عمدهای در تحوّلات سیاسی و نظامی اواخر عهد هرمزد چهارم و اوایل عهد خسرو پرویز دارد و شرح ماجراجوییهای وی در بخش تاریخی شاهنامه، زمینه مناسبی را برای خلق حماسهای زیبا، فراهم کرده است. بررسی دقیق محتوای این داستان، بروشنی حاکی از حضور عناصر و شاخصههای سرودهای حماسی، به سبک حماسههای بخش پهلوانی شاهنامه است. شخصیت برجسته بهرام چوبینه نیز با وجود همه کاستیهایی که نسبت به یک قهرمان شکستناپذیر دارد، در اشعار فردوسی، در قالب پهلوانی حماسه آفرین معرفی شده که دارای وجوه اشتراک فراوانی با جهان پهلوان شاهنامه، رستم دستان است. این واقعیت حاکی از آن است که فردوسی در جریان به نظم کشیدن تاریخ ایران باستان، هر کجا که اقتضا میکرده است، وقایع تاریخی را دستمایه سرودن حماسههای شورانگیز قرار داده است.https://jpll.ui.ac.ir/article_16331_b913124121464ecd44f5f8699b1b73fc.pdf