انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 1 3 2007 09 23 The Historical and Structural Analysis of Titles بررسی تاریخی و ساختاری القاب 1 22 16264 FA محمدرضا راشد محصل عضو پیوسته قطب علمی دانشکده ادبیات دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2016 06 14 Title is a kind of proper name indicating praise or revilement. It; thus, functions like a noun in introducing semantic properties about people, occupations, etc. Its usage is as old as that of the name. According to Nakhjavani the entitlement has been a part and parcel of the Persian dynasties’ rite and was not common among the Arabs. Historically speaking, One can see that the official titles bestowed upon people are more or less compounds; i.e, they are formed by using words such as “Din”(religion), “dowlat”(state), “molk” (kingdom), “Saltanat” (monarchy), “Mellat” (nation), etc. The entitlement has lost its dignity and proper status through the passage of time. In Ghajar period, for example, the entitlement had simply a commercial function. The following article aims at a historico-structural analysis of titles. لقب اسمی خاص است که به اعتبار معنی اصلی خود بیان کننده ستایش یا نکوهشی است و مانند نام، شناسه‏ای مهم در معرفی افراد، مشاغل و غیر آنها به شمار می‏آید. گونه‏ها‏یی از آن منشأ الهی دارد. از این رو، قدمت لقب کمتر از قدمت نام نیست. به نوشته نخجوانی لقب‏بخشی از آیین شاهان عجم، مانند: آل‏ بویه، غزنویان و سلجوقیان بوده و در میان اعراب لقب دادن رسم نبوده است. از جهات تاریخی گونه‏ای از لقبها که بیشتر جنبه رسمی دارد، ترکیبی است؛ یعنی با کلماتی چون دین، ملک، دولت، سلطنت، ملت و مانند آن ساخته شده است. لقب بخشی در طول تاریخ ‏بویژه در دوران حکومت قاجاریه اعتبار خود را کاملاً از دست داده و جنبه تجاری گرفته است. در این مقاله، علاوه بر اشاره به این موارد وجهه ساختاری القاب و تاریخچه لقب‏بخشی هم بررسی می‏شود.

https://jpll.ui.ac.ir/article_16264_9538bdf8e3d9b38ce042b17a886bb60f.pdf

انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 1 3 2007 09 23 A survey of authenticity of two words; "fīl"(elephant) and "šotor" (camel), in the story of "Mard-e dar čâh" بررسی اصالت دو کلمه فیل و شتر در «داستان مرد در چاه» 23 36 16265 FA علی محمد موذنی استاد دانشگاه تهران محمد راغب دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران Journal Article 2016 06 14 This article deals with a survey of authenticity of two words; "fīl" (elephant) and "šotor" (camel), in the story of "Mard-e dar čâh" (A man within well) in two texts; Nasr-ol-lâh-e Monšī's Kalīla wa Dīmna (Sixth century A.H) & Sanâīy-ye Qaznavī's Hadīqa-tol-Haqīqa (Sixth century A.H). Although Late Modarres Razavī studied this case in Ta’līqât-e Hadīqa, we are to complete his work. Thus, in what follows, we are to make use of different versions of these texts; Belawhar wa Būzâsf, Kalīla wa Dīmna, Mahabharata. The word “elephant” has been quoted in texts which have been written before Monšī's Kalīla wa Dīmna & Sanâīy's Hadīqa-tol-Haqīqa. While these two texts, both, have mentioned “camel”, in our opinion, Nasr-ol-lâh-e Monšī follow Sanâīy's example. این مقاله به بررسی اصالت دو واژه «فیل» و «شتر» در داستان «مرد در چاه»، در دو متن کلیله و دمنه نصرالله منشی (قرن ٦ ق.) و حدیقه الحقیقه سنایی غزنوی (قرن ٦ ق.) می‌پردازد. مدرس رضوی این مورد را در تعلیقات حدیقه بررسی نموده، اما نگارنده در صدد است تحقیقات ایشان را تکمیل نماید. بعلاوه، برای این کار از تحریرهای مختلف متونی نظیر بلوهر و بوذاسف، کلیله و دمنه و مهابهاراتا بهره برده است. واژه «فیل» در متنهایی که پیش از کلیله و دمنه و حدیقه الحقیقه نوشته شده‌اند، ذکر شده است، در حالی که این دو متن از «شتر» یاد کرده‌اند که به نظر نگارنده، نصرالله منشی از سنایی سرمشق گرفته است.

https://jpll.ui.ac.ir/article_16265_941b44310f65ae1f14d7846fc4bf02f5.pdf

انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 1 3 2007 09 23 Garden of Vision and Satisfaction Introduction of a brilliant anthology of the 7th century باغ نظر و رامش دل (معرفی سفینه‌ای بی‌مانند از قرن هفتم) 33 62 16266 FA سید مهدی نوریان استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان غلامحسین شریفی استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان مرتضی رشیدی آشجردی دانشجوی دوره دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان Journal Article 2016 06 14 Rozat-Al-nazer- o- Nozhat-Al-khater is an ancient and precious anthology which consists of the best and the most beautiful selection of the Persian and Arab poems up to the 7th century(lunar year) which has been collected and edited by Ezz-Al-Din Abd-Al-Aziz e Kashi, one of the authors and poets of the late 7th and early 8th century.The selected poems show that the author had a good proficiency in Arabic and non-Arabic literature and had access to great Divans. In this article, while introducing the ancient manuscripts and analyzing the stylistic characteristics of the author, we have clarified and interpreted the points below: The author has presented the verses of great poets not available in their present poetical works thus Rozat-Al-Nazer is a credible text which could be an aid to complete some poetical works. This anthology introduces several unknown poets who Hafez and some other poets after the 7th century were under their influence. In this collection we come across some poets of Persian and Arabic literature who are still unknown and introducing and publishing their poems might bedeck the brilliant papers of Persian literature. Rozat-Al-Nazer is a credible text worth considering in the field of contrastive literature and common Persian and Arabic contents. روضه الناظر و نزههالخاطر جنگی است کهن و با ارزش، مشتمل بر منتخبی از بهترین و زیباترین اشعار فارسی و عربی تا قرن هفتم هجری قمری که عزالدین عبدالعزیز کاشی، از مؤلفان و شاعران پایان سده هفتم و آغاز سده هشتم هجری، آن را گردآوری و تدوین کرده است. شعرهای برگزیده نشان می‌دهد مؤلف تسلط خوبی بر ادب عرب و عجم داشته و دیوان بسیاری از بزرگان را در اختیار داشته است. در این مقاله، ضمن معرفی این مجموعه خطی و نیز بررسی و تحلیل ویژگیهای سبکی مؤلف، به تبیین و تفسیر نکات ذیل پرداخته‌ایم: 1- مؤلف ابیاتی از شاعران بزرگ آورده که در دیوان فعلی آنها نیست و به همین جهت روضه‌‌الناظر متن معتبری است که می‌تواند راهگشای تصحیح برخی دیوانها باشد؛ 2- این جنگ تعدادی از شاعران ناشناخته را معرفی می‌کند که حافظ و دیگر شاعران پس از قرن هفتم از آنها متأثر بوده‌اند؛ 3- در این مجموعه به تعدادی از گویندگان ادب فارسی و عربی برمی‌خوریم که هنوز ناشناخته‌اند و معرفی و انتشار اشعار آنها می‌تواند زینت‌بخش اوراق درخشان ادب پارسی باشد؛ 4- روضه‌‌الناظر در زمینه ادبیات تطبیقی و مضامین مشترک فارسی و عربی نیز متنی معتبر و درخور اعتناست.

https://jpll.ui.ac.ir/article_16266_079f44de35056578c07b645abdcc47a9.pdf

انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 1 3 2007 09 23 “A Study on symbolization in Simin Daneshvar’s novels” نمادپردازی در رمان های سیمین دانشور 63 86 16267 FA حسینعلی قبادی دانشیار دانشگاه تربیت مدرس علی نوری دانشجوی دکتری دانشگاه تربیت مدرس Journal Article 2016 06 14 Like metaphor, metonymy, and elegy, symbol is being used as a device for making an Act more fair, deep and effective in its structure, subject and themes and helps the writer to keep himself away from despotic Government censorship and shows his/her emotional feelings, as well. Simin Daneshvar has employed symbols in her novels: “Sawvashoon”(Syavash mourning) ,”Jazire sargardani”(Suspense island) and “Sareban sargardan”(Wandering camel-driver) repeatedly. Despite the fact that these novels may seem realistic, they are full of a variety symbolic words, comments, images, adventures, and characters. This essay tries to study and analyze the different dimensions and types of Daneshvar’s symbolization and its causes, intentions and motives in her novels. نماد ابزاری است که برخی از نویسندگان افزون بر انعکاس امور درونی و ذهنی و حالات روانی و عاطفی خود،آن را برای زیبا و مؤثرتر کردن وعمق بخشیدن به آثارشان و نیزگریز از فشار سانسور حکومتهای استبدادی، به کار می‌گیرند. سیمین دانشور به عنوان یکی از نویسندگان برجسته معاصر، آثار ارزنده‌ای آفریده است که با اقبال خوانندگان رو به‌رو شده و جایگاه ویژه‌ای را برای او رقم زده‌اند؛ بویژه سه رمان او، سووشون، جزیره سرگردانی و ساربان سرگردان جزو پرخواننده‌ترین و جذابترین رمانهای امروز به شمار می‌آیند. مسأله مورد بررسی در این جستار، وجوه و ابعاد نمادپردازی در رمانهای سیمین دانشور وتحلیل تحولات نمادپردازی او از زمان انتشار سووشون(1348) تا زمان انتشار ساربان سرگردان(1380) با تأکید بر همین سه اثر است. دانشور در این رمانها در بیشینه عناصر داستانی اعم ازشخصیت، زبان، حوادث و زمان و مکان نمادپردازی کرده است. به طور کلی، سیر نمادپردازی دانشور از«‌سووشون» تا« ساربان سرگردان»،سیری است از سادگی و استواری و روشنی، به غموض و پیچیدگی.

https://jpll.ui.ac.ir/article_16267_cad33757ef14181c4ce5ab8240173748.pdf

انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 1 3 2007 09 23 The form and context of Afghanistan emigration صورت و مضمون شعر مهاجرت افغانستان 87 114 16268 FA ناصر نیکوبخت دانشیار دانشگاه تربیت مدرس رضا چهرقانی مدرس دانشگاه پیام نور مرکز همدان Journal Article 2016 06 14 Marxist coup-detat (1357/1998) in Afghanistan is the origin of the literary changes in this country within the last decades. The coup-detat ,which accompanied by severe public resistance , the entering of the (late Soviet Union) Red-army and the emergence of war in the Afghanistan paved the way for the emigration of the Afghan people, writers and poets to the other foreign countries especially to the neighboring countries. Due to the very close cultural linguistic and religious proximity between the two nations, Iran hosted a large groups of Afghan emigrant poets who gradually founded and developed the Afghanistan emigration poetry in Iran. Considering the content of these poems, Afghanistan emigration poetry has greatly been affected by the Iranian poets, revolutionary poetry of the Holy Defense, and the (Imposed – war) resistance poetry. mAfghanistan emigration also consists of interesting features in terms of both from and aesthetic aspects. The present paper attempts to investigate and analyse these features as well as its form and content changes within the last decades in Iran. کودتای مارکسیستی هفت ثور 1357ش در افغانستان، منشأ تحولات ادبی این کشور طی دهه‌های اخیر بوده است. این کودتا که با مقاومت شدید مردمی، ورود ارتش سرخ و آغاز جنگ در افغانستان همراه بود، زمینه مهاجرت مردم، نویسندگان و شاعران افغانستان را به سایر نقاط جهان، بویژه کشورهای همجوار فراهم ساخت. در این میان، ایران نیز به دلیل قرابتهای فرهنگی، زبانی و مذهبی، پذیرای گروه کثیری از شاعران مهاجر افغانستان بود که بتدریج جریان شعر مهاجرت را در این کشور بنیان نهادند. شعر مهاجرت افغانستان به لحاظ محتوا و مضمون بشدت تحت تأثیر شعر پس از انقلاب ایران، بخصوص شعر پایداری و دفاع مقدس قرار دارد. از نظر صورت و مسائل زیبا‌شناسی نیز شعر مهاجرت افغانستان دارای ویژگیهای جالب توجهی است که کوشش شده این خصوصیات به همراه دگرگونیهای صوری و محتوایی شعر مهاجرت افغانستان در ایران تحلیل گردد.

https://jpll.ui.ac.ir/article_16268_cc565538e48277498e1dfbeab724e07d.pdf

انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 1 3 2007 09 23 Dholfagâr, From History to Legend (Fictional Features of Dholfagâr in Iranian Culture and Literature) ذوالفقار، از تاریخ تا افسانه (ویژگیهای داستانی ذوالفقار در فرهنگ و ادب ایران) 115 142 16269 FA سجاد آیدنلو عضو هیأت علمی دانشگاه پیام نور ارومیه Journal Article 2016 06 14 Since ancient times, man has mostly had inclination towards mythical narratives and archetypes. Therefore, he usually has transferred historical characters and events to the field of myth, epic and legend (mythopoeia from history). Imam Ali, in Iranian culture and literature, probably is the best example of transforming a historical character to an equivalent mythical /fictional personage. Due to this fact, his well-known sword, Dholfagâr, also has been described through legendary features among which are: 1. Divine origin 2. Having two blades 3. Heaviness 4. Inherited armour 5. Transformation 6. Power of cutting 7. Speaking 8. Being elongated and shortened 9. Remaining of enemieś blood on Dholfagâr 10. Being thrown into the sea. خواست و پسند انسان از روزگار باستان تا طبقه عامّه در ادوار متأخّرتر، غالباً علاقه‌مند نگهداشتِ روایات و الگوهای اساطیری بوده و بنابر همین ویژگیِ ناتاریخی بودنِ حافظه جمعی، بعضی از کسان و حوادث تاریخی را بر مبنای نمونه های مثالی به قالب اسطوره و حماسه و داستان کشانیده است (اسطوره ای شدن/ کردن تاریخ). در فرهنگ، ادبیّات و معتقدات ایرانی محتملاً امام علی(ع) برجسته‌ترین نمونه تبدیل یک شخصیّت تاریخی به چهره‌ای داستانی و اساطیری است و به تبع این دگرگونیِ عامّه پسند، برخی از ویژگیها و متعلّقات ایشان- از جمله رزم افزار مشهور و مخصوصشان، ذوالفقار- نیز صبغه افسانه‌ای یافته است؛ چنان که به نظر می‌رسد شماری از خصوصیّات و اوصاف این شمشیر ویژه (مانند داشتن دو سر) بدون آگاهی از مضامین حماسی- اساطیری و داستانی، قابل گزارش و ریشه‌یابی دقیق نیست. در این گفتار با بررسیِ اخبار و منظومه‌های مربوط به حضرت علی(ع) و بعضی از روایات مردمی، ده مورد از ویژگیهای «داستانیِ» ذوالفقار در فرهنگ و ادب ایران معرّفی و با بهره‌گیری از شواهد مشابه در داستانهای اساطیری و حماسیِ ایرانی و غیرایرانی، تحلیل شده است. این موارد عبارت است از: 1. آسمانی بودنِ ذوالفقار ؛ 2. دو سر داشتن؛ 3. سنگینی؛ 4. موروثی بودن؛ 5. پیکرگردانی؛ 6. قدرت برندگی و زخم زنی؛ 7. سخنگویی؛ 8. کوتاه و بلند شدن؛ 9. ماندنِ خون دشمن بر آن؛ 10. افکنده شدن در دریا.

https://jpll.ui.ac.ir/article_16269_ec6025693a764b18e0cc552beb239ea5.pdf

انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 1 3 2007 09 23 An analysis of the story of the king and the maiden in Mawlavi’s Mathnavi. تحلیل داستان شاه و کنیزک در مثنوی مولوی 143 166 16270 FA ابراهیم رنجبر استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه محقق اردبیلی Journal Article 2016 06 14 The King andmaiden is the first story in the Mathnavi and Mawlavi's first word after the symbolic adventures of the Groan and Letter of Flute. It is most likely to be one of the most serious stories of the Mathnavi due to the spatial and temporal affinity with the Flute Letter. Whatever Mawlavi intends to put forth in his Mathnavi has been declared apriorily in the Flute Letter. Moreover, the principles and opinions pertaining toworld perspective, physical and spiritual experiences and the adventure of the accommodation of spirit in the human's body have been stated in a symbolic story. In this study, some reasons have been put forward to prove the essence of its symbolic nature, which is doubted by some researchers, while the story is being analyzed. Besides some of the Mawlavi's views realized in the story have been mentioned. داستان شاه و کنیزک نخستین داستان مثنوی و نخستین سخن مولوی پس از ذکر ماجرای نمادین و تمثیلی نامه نی است. به احتمال قوی به سبب قرابت زمانی و مکانی نی‌نامه با این داستان، یکی از جدی‌ترین داستانهای مثنوی است و همان گونه که مولوی تمام آن را که در مثنوی بیان آن را در نظر داشته، در نی نامه بیان کرده است1، در این داستان نیز غالب اصول و عقاید مربوط به جهان بینی، تجارب روحانی و حیاتی و ماجرای روح آدمی در جسم را در قالب داستانی تمثیلی بیان کرده است. در این یادداشت، ضمن تحلیل این داستان، دلایلی از جزئیات داستان جهت اثبات وجود سطح تمثیلی آن - که مورد تردید برخی از شارحان مثنوی است - آمده و در کنار آن برخی عقاید و نظریات مولوی که در مطاوی داستان تجلی یافته، ذکر شده است .

https://jpll.ui.ac.ir/article_16270_81b6931ff85ec3e4ec0621791be019c9.pdf

انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 1 3 2007 09 23 Hazâm’s Word (Goftâr -e Hazâm) Correction of a Wrong Record in Adib-ol-Mamâlek Farâhâni’s Divan گفتار حذام تصحیح یک خطا در دیوان ادیب الممالک فراهانی 167 178 16271 FA محمد شادروی‌منش استادیار دانشگاه تربیت معلم تهران Journal Article 2016 06 14 Adib-ol-Mamâlek Farâhâni is one of the Constitutional Revolution Period’s poets. There is an ode (qasida) in his Divan in which one could find a wrong record in one of the couplets. The couplet is: Goftâr -e marâ yâfe mapendâr ke az sedq Goftâr -e man ey shâh cho goftâr -e jozâm ast. This article shows on the basis of testimonies from Arabic and Persian proverbs and literature, that goftâr -e Hazâm is correct for goftâr -e jozâm. در دیوان‌های چاپی ادیب‌الممالک فراهانی، در ضمن قصیده‌ای، بیتی بدین صورت آمده است: گفتار مرا یاوه مپندار که از صدق گفتار من ای شاه چو گفتار جذام است در این مقاله با بررسی شواهدی از ادبیات و امثال عربی و فارسی نشان داده شده است که صورت درست تعبیر، «گفتار حذام» است؛ نه «گفتار جذام».

https://jpll.ui.ac.ir/article_16271_dce54a0e29509ab5e8b926cb79150ccc.pdf

انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 1 3 2007 09 23 Ghazzali and Ibn-e-Arabi in the field of Lexicography غزالی و ابن عربی در ساحت فرهنگ‌نویسی 179 194 16272 FA مریم شعبان زاده استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سیستان و بلوچستان Journal Article 2016 06 14 The 'Al Emla-fi-eshkalat el- Ehya' is an unknown book belonging to Ghazzali, in which he has explained some of the terms existing in Ehya-ol-Olum. In this book, he has also explained some mystical terms. Also Ibn-e-Arabi’s writing, that is, Fotuhat-al-Makkieeh has entered in the- so called- field of lexicography. This was owing to the fact that such a kind of attitude toward “Fotuhat-al-Makkieeh” had forced him to extract, arrange, and subsequently describe some of the terms. Consequently, Both Gazzali and Ibn-e-Arabi came to field of lexicography through writing their books. In this research, these books are considered according to their lexicographical features. «الاملاءفی اشکالات الاحیاء» رساله‌ای کمتر شناخته شده از محمد غزّالی است که وی در آن اصطلاحات عرفانی مندرج در کتاب«‌احیاءالعلوم» خود را استخراج نموده و توضیح داده است و به این ترتیب، فرهنگی از اصطلاحات عرفانی فراهم کرده است. ابن عربی هم با تألیف رساله «اصطلاحات الصّو فیه الوار ده فی الفتوحات المکّیه‌ »پای در حوزه فرهنگ‌نگاری نهاده است، زیرا رویکرد عمومی به کتاب بزرگ «الفتوحات المکیه » او را واداشته بود تا از آن کتاب، اصطلاحات عرفانی را بیرون کشد و به اختصار شرح نماید. بدین ترتیب، هم غزّالی و هم ابن عربی، با تألیف این دو رساله در حوزه فرهنگ‌نگاری گام نهاده اند. این پژوهش بر آن است تا این دو رساله را از نظر فرهنگ‌نویسی مقایسه و ارزیابی کند.

https://jpll.ui.ac.ir/article_16272_049427554fb8b054436421850c5bf89c.pdf

انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 1 3 2007 09 23 Who is the writer of "Gol-o-Mol Dialogue"? مناظره گل و مل از کیست؟ 195 212 16273 FA مهرداد چترائی عزیزآبادی عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف‌آباد Journal Article 2016 06 14 A very precious collection containing 209 works, written both in verse and prose, both long and short, compiled and written in 720 to 723 (lunar year) by Abo-l-Majd Mohammad-Ibne-Mas'ood-e-Tabrizi, one of the scholars of Tabriz, has been recently possessed by Islamic Parliament and fortunately a facsimile edition of that was published after a short time, and could, in this way, delight the scholars and researchers. Some of the works in this collection were not acknowledged at all in recent years, and some others were known, but sometimes this edition seems to be more reliable and more accurate; There are also some works in this collection which are not attributed to those who have been considered the author of those works until now. In this essay, the writer describes this collection first, and then discusses about "Gol-o-Mol Dialogue" (one of the eleven dialogues of this collection) which is attributed to "Seraj-e-Ghomri" , the gifted poet of seventh century, and inspects whether the attribution of this collection to "Ghomri" is correct or not. مجموعه‌ای بس نفیس، شامل 209 اثر منثور ومنظوم، بعضی کوتاه و برخی بلند، و به کتابت ابوالمجد محمّدبن مسعود تبریزی، از فضلای دارالموحّدین تبریز، مورَّخ 720 ق تا 723 ق، فراهم آمده و در سالهای اخیر به تملّک کتابخانه مجلس شورای اسلامی درآمده است. خوشبختانه، این مجموعه کوته زمانی بعد به صورت عکسی و با نام سفینه تبریز به چاپ رسید و روشنی‌بخش دل و دیده اهل ادب و اصحاب تحقیق گردید. آنچه در این سفینه آمده، بعضی پیش از این اصلا شناخته نبود و برخی شناخته بود، امّا روایت این نسخه گاه کاملتر و درست‌تر می‌نماید. تعدادی آثار نیز در این سفینه هست که به نویسنده‌ای جز آن کس که تا امروز صاحب آن اثر شمرده می‌شده است، منتسب است. در مقاله حاضر، نویسنده این سطور، نخست به اجمال این سفینه را معرّفی می‌کند وسپس درباره مناظره گل و مل(یکی از یازده مناظره مضبوط در این مجموعه- که به نام سراج‌الدین قمری، شاعر قرن هفتم، ثبت است- و ردّ یا صحّت انتساب آن به قمری می‌پردازد.

https://jpll.ui.ac.ir/article_16273_ea23702daea10ad844f191850693130d.pdf