انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 5 3 2011 11 22 Dialogic Grounds of Humor in Mathnavi زمینه‌های گفتگویی طنز در مثنوی 143 166 16398 FA علیرضا محمدی کله سر دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلان 0000-0002-3567-3235 محمدکاظم یوسف پور استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلان محمدعلی خزانه دارلو استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلان Journal Article 2016 06 14 “Dialogue”, in Bakhtin’s thought, is a term which has a methodological nature. This term shows a method for facing cases which are not hegemonic. Dialogue, therefore, is in opposition to the hegemony of monophonic forces. The origins of the dialogical aspects of humor, laugh and carnival are in very character. In this article, we want to investigate the bases that make the dialogical carnival and form the humorous elements. In the first section, we illustrate the subversion of the superior voice as a semantic and formal structural method in Mathnavi. In the second section, the reflection of this method in formation of humor in the stories of Mathnavi has been investigated. In these stories, presence of the superior voice in the public space and its dialogue with the suppressed voices makes a space steeped in the elements of carnival and laugh. It can be said that the humors in Mathnavi are not the techniques for embellishing the text but the affects of the transcendental method of Mathnavi for interpreting the world. گفتگو در آثار میخاییل باختین اصطلاحی است که سرشتی روش‌شناختی دارد. وی گفتگو را روشی برای روبه‌رو شدن با اموری می‌داند که تن به برخورد سلطه‌‌جویانه نمی‌دهند. بنابراین، این اصطلاح در تقابل با برتری طلبیِ نیروهای تک‌آوا قرار می‌گیرد. جنبه‌های گفتگوییِ طنز، خنده و کارناوال در اندیشۀ باختین نیز در همین ویژگی ریشه دارند. هدف مقاله حاضر بررسی زمینه‌های است که با پرورش عناصر گفتگویی و کارناوالی، به شکل‌گیری عناصر طنزآمیز در مثنوی انجامیده‌اند. از این‌رو، ابتدا براندازی آوای برتر به عنوان روشی تنیده در ساختارِ صوری و معنایی مثنوی بررسی شده است. در بخش دوم، بازتابِ این روش در طنزآمیز کردنِ حکایات مثنوی دنبال شده است. در این حکایات، ورود صدای مسلّط به فضایی عمومی و همنشینی آن با صداهای سرکوب شده، به ایجادِ فضایی کارناوالی و همراه با خنده می‌انجامند. می‌توان گفت، طنزپردازی مثنوی، زاییده روشِ براندازنده و فرارونده آن برای تفسیر جهان‌اند نه عناصری برای تزیینِ متن. https://jpll.ui.ac.ir/article_16398_b3b460ae484ed4dd47e7c8dbd84a9da5.pdf