انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 2 2 2008 08 22 From historical narratrion to story narration A comparison between the methods of narration in Nezami's Iskandarname and Ferdowsi's از تاریخ روایی تا روایت داستانی (مقایسه شیوه‌های روایتگری در اسکندر نامه‌های فردوسی و نظامی) 1 28 16368 FA محمود مدبری دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان نجمه حسینی سروری دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان Journal Article 2016 06 14 Iskandar is one of the historical personalities whose life has been applied both by Ferdowsi – in Shahname – and Nezami – in Sharafname and Ighbalname – for planning narrative. Narrations are countless, however, in spite of varieties in narrative forms, all narrations requires a requisite; i.e. a narrator. This is the narrator who is the major source of distinction in almost every narration. In this paper, narrative techniques which are applied by Ferdowsi and Nezami in “Iskandar tale” are analyzed. To achieve this purpose, after a brief definition of narrative, some differences between historical narrative and story narrative are mentioned. Afterwards, both texts are analyzed and interpreted according to the way in which viewpoints and verisimilitude methods are dealt with. The range of success to which verisimilitude is obtained is estimated on the basis of such factors as speech techniques, descriptions, transition strategies, and correspondence to genre restrictions. اسکندر شخصیتی تاریخی است که زندگی و کشور‌گشایی‌های او، در شاهنامة فردوسی و منظومه‌های شرفنامه و اقبالنامة نظامی دستاویزی شده است برای نقل روایت. روایت‌های جهان بی‌شمارند اما علی رغم گوناگونی شکل‌های روایت، هر متن روایی نیاز به واسطه‌ای دارد که آن را روایت کند. این واسطه راوی است و دیدگاه و شیوه‌های روایتگری او یکی از مهم‌ترین عواملی است که باعث تمایز شکل‌های گوناگون روایت می‌شود. در این نوشته، روایت‌های فردوسی و نظامی از داستان اسکندر، از نظر شیوه‌های روایتگری مورد بررسی قرار می‌گیرد. به این منظور، ابتدا ضمن تعریفی از روایت، به تفاوت‌های روایت داستانی و تاریخ روایی اشاره می‌شود. سپس دو متن از نظر تفاوت‌های راوی در دیدگاهی که انتخاب کرده‌اند و شیوه‌هایی که برای واقع‌نمایی داستان از آنها بهره‌ جسته‌اند، مورد بررسی قرار می‌گیرد و نهایتا بر اساس چگونگی استفاده از گفت و‌گوها، توصیف‌ها، شیوه‌های انتقال در هر داستان و نیز مطابقت هر متن با قواعد ژانر، میزان توفیق راویان این روایت‌ها در واقع‌نمایی داستان سنجیده می‌شود.   https://jpll.ui.ac.ir/article_16368_85bf4b27989425c14896f0c1f25d42ca.pdf