انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 3 4 2010 02 20 Introduction to Naqqâli in Iran مقدّمه‌ای بر نقّالی در ایران 35 64 16363 FA سجاد آیدنلو استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه پیام نور اورمیه Journal Article 2016 06 14 Naqqâli is an old art in Iranian culture and literature but its documents belong to Safavid period and later ages. Various accounts of Sohrâb koÅ¡i, s ( to klill Sohrâb) narration are important evidences for Naqqâli, s influence on Iranian people. The influence of Naqqâli on official literature and art continued from Safavid to the middle of Pahlavi period. Evidences from poems of Salim, Sohbat, Qââni and some paintings of Shâhnâme confirm this claim. <br />Naqqâli had special methods and those interested in it could learn it from skillful Naggal (story-teller) if they had certain characteristics like: good memory, eloquence and good voice. After some time, they could possess the scroll and tell the story (naql goftan). Some of the formalities of Naqqâli are: to stand on a bed in coffe -house or to sit on a chair, prologue, to demand praise and greeting to God, Mohammad and his descendants, to use gestures and to harmonize body parts with intonation, to use cane, reciting poems during prose reading, to perform some scenes, keeping sequence etc. نقّالی در فرهنگ و ادب ایران پیشینه دیریازی دارد؛ ولی اسناد و اشاراتِ مربوط به آن، از روزگار صفویان به این سو است. اندازه نفوذ گسترده این فن در میان عامّه مردم از گزارشهای گوناگون و بعضاً خیره کننده مجالس سهراب کشی بر می‌آید و در ادوار رونق و رواج آن (عصر صفوی تا میانه‌های عهد پهلوی) حتّی بر ادبیات و هنر رسمی زمان نیز تأثیر گذاشته و شواهدی از شعر سخن سَرایانی چون: سلیم تهرانی، صحبت لاری، قاآنی و... و نیز برخی نگاره های شاهنامه نشان دهنده این نکته است. نقّالی آداب و اصول ویژه‌ای داشته و علاقه مندانِ به این فن- در صورت بهره مندی از ویژگی هایی مانند: حافظه تیز، فصاحت و خوش صدایی- آن را نزد نقّالان پیش کسوت می‌آموختند و می توانستند پس از مدّتی صاحب طومار شوند و نقل بگویند. بعضی از این آیینها عبارت است از: ایستادن بر تختی در میان قهوه‌خانه یا نشستن بر صندلی، پیش خوانی، طلب صلوات در زمانهای خاص، استفاده از حرکات سر و دست و هماهنگی اندامها و لحن گفتار، به کارگیری مَنتشا (عصا)، بیت خوانی در میان نقل منثور، اجرای عملی بعضی صحنه‌های روایات، دوران زدن، رعایت تسلسل در نقل و... . https://jpll.ui.ac.ir/article_16363_7d691d07b8f70066bb3a3690521921e2.pdf