انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 5 2 2011 07 23 Symbol and its Origin in the Poetry of Nima Yooshij نماد و خاستگاه آن در شعر نیما یوشیج 43 64 16334 FA محمدجعفر یاحقی استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهد احمد سنچولی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2016 06 14 By composing “Ghoghnoos” in 1316, Nima Yooshij began using symbols in contemporary poetry. After him, strong and serious followers were found. By contemplating and meditating on Nima’s poem, especially the poems composed after the mentioned year, we can find the origin of his poetic symbols. The main origin of his symbols is, first, nature and its various manifestations like time, place, some of Four Elements, birds, animals, jungles, trees, etc and then humane symbols which are often related to native characters and people of Nima’s living area. In his poem there is no trace of legendary and epical characters such as Rostam, Esfandiyar, Afrasiyab, and the Islamic characters such as the Prophet of Islam, Imam Ali and other leaders as symbol. Some of his other symbols are rooted in our past mythology, tradition and culture. <br />In this article, by examining symbols in Nima’s poem, it is clarified that most of his symbols are innovative and personal. Of course, even his most subjective and personal symbols originate from the observable and objective world and the environment of the poet. استفاده از سمبول با زمینه اجتماعی در شعر، معاصر بوسیله نیمایوشیج با سرودن شعر ققنوس در سال 1316 شروع شد و پس از او پیروان جدی و توانمندی پیدا کرد. با تأمل و تدبر در شعر نیما؛ بویژه اشعاری که پس از سال مذکور سروده شده، می‌توان بخوبی خاستگاه و سرچشمه نمادهای شعری وی را یافت. سرچشمه اصلی نمادهای وی نخست طبیعت و جلوه‌های گوناگون آن است که شامل عنصر زمان، مکان، برخی عناصر اربعه، پرندگان، جانوران، جنگل و درختان و... است و سپس نمادهای انسانی که اغلب به شخصیتهای بومی و مردم منطقه زندگی نیما مربوط می‌شود. از شخصیتهای ملی و حماسی نظیر رستم و اسفندیار و افراسیاب و... و نیز از شخصیتهای اسلامی نظیر پیامبر اسلام (ص)، حضرت علی (ع) و دیگر پیشوایان دین در شعر او به عنوان نماد نشانی نیست. برخی دیگر از نمادهای او ریشه در اساطیر و سنت و فرهنگ گذشته ما دارند. در این مقاله با بررسی نمادها در شعر نیمایوشیج مشخص گردید که اغلب نمادهای وی ابداعی است و جنبه شخصی دارد. البته حتی ذهنی‌ترین و شخصی‌ترین نمادهای او ریشه در جهان عینی و محسوس و محیط زیست شاعر دارد. https://jpll.ui.ac.ir/article_16334_cc71418b827a865d43840e20cf250245.pdf