انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 5 1 2011 05 22 A Critique on Two Novels of Reza Amirkhani نقدی بر دو رمان از رضا امیرخانی 99 124 16328 FA بهجت السادات حجازی استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید باهنرکرمان Journal Article 2016 06 14 The stories of Holy Defense have been written mostly with realistic language and without formality in critical conditions for foregrounding humane values and enhance morale of sacrifice. But after the period of Holy Defense we can observe a transitory period from realistic fictions to composite (imaginary and realistic) fictions. <br />So in seventieth and eightieth decades the attention of authors directed to idealism and creation of abstract sphere based on literary and artistic creations. Reza Amirhkani is a young author who has had salient effort in the arena of fiction writing and there is a structural coherence in his novels. Ermiya and Bevatan show his improvement and mental evolution and his ability to write modernist novels. <br />Which signs are there that show structural coherence between these two novels? And which reasons are there that prove the improvement of his writing in Bevatan as compared to Ermiya? Besides searching these questions, this article tries to find the signs of New Novel and Anti-Novel. Amid describing attractive points of the two novels the defections of Bevatan, caused by signs of Anti-Novel, are pointed out. داستان‌های دفاع مقدس اکثراً با زبانی واقع‌گرایانه و به دور از تکلّف، در شرایط بحرانی جهت برجسته کردن ارزش‌های انسانی و تقویت روحیه ایثارگری نوشته شده‌اند. بعد از عصر دفاع مقدس، بتدریج دوران گذار از داستان‌های رئالیستی به داستان‌های تلفیقی( تخیّلی و واقع گرا) فرا می رسد. از این رو دهه هفتاد و هشتاد، توجه اهل قلم به خیال پردازی و ایجاد فضای ذهنی انتزاعی بر اساس آفرینش‌های ادبی و هنری معطوف می‌گردد. رضا امیرخانی از جمله نویسندگان جوانی است که در عرصه داستان نویسی تلاشی چشمگیر داشته است و بین رمان‌های او نوعی پیوستگی ساختاری وجود دارد. «ارمیا» و «بیوتن» به ترتیب رشد و تحوّل فکری و توانایی نویسندگی او را در عرصه رمان نویسی مدرن نشان می دهند. بین این دو رمان چه نشانه‌هایی مبتنی بر پیوستگی ساختاری وجود دارد و چه دلایلی رشد قدرت قلم او را در رمان «بیوتن» نسبت به « ارمیا» اثبات می‌کند؟ این نوشتار افزون بر جستجوی این پرسش‌ها به نشانه‌های رمان نو و ضد رمان نیز می پردازد و در کنار توصیف زیبایی‌ها و جذابیّت‌های هر دو رمان، به کاستی‌های رمان «بیوتن» متأثّر از نشانه‌های ضد رمان اشاره می‌گردد. https://jpll.ui.ac.ir/article_16328_76b280dd84ff04bfe75616b5dc003f2f.pdf