انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران پژوهش‌های ادب عرفانی HTTPS://JP 1 3 2007 09 23 The Historical and Structural Analysis of Titles بررسی تاریخی و ساختاری القاب 1 22 16264 FA محمدرضا راشد محصل عضو پیوسته قطب علمی دانشکده ادبیات دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2016 06 14 Title is a kind of proper name indicating praise or revilement. It; thus, functions like a noun in introducing semantic properties about people, occupations, etc. Its usage is as old as that of the name. According to Nakhjavani the entitlement has been a part and parcel of the Persian dynasties’ rite and was not common among the Arabs. Historically speaking, One can see that the official titles bestowed upon people are more or less compounds; i.e, they are formed by using words such as “<em>Din</em>”(religion), “<em>dowla</em>t”(state), “<em>molk</em>” (kingdom), “<em>Saltanat</em>” (monarchy), “<em>Mellat</em>” (nation), etc. The entitlement has lost its dignity and proper status through the passage of time. In Ghajar period, for example, the entitlement had simply a commercial function. The following article aims at a historico-structural analysis of titles. لقب اسمی خاص است که به اعتبار معنی اصلی خود بیان کننده ستایش یا نکوهشی است و مانند نام، شناسه‏ای مهم در معرفی افراد، مشاغل و غیر آنها به شمار می‏آید. گونه‏ها‏یی از آن منشأ الهی دارد. از این رو، قدمت لقب کمتر از قدمت نام نیست. به نوشته نخجوانی لقب‏بخشی از آیین شاهان عجم، مانند: آل‏ بویه، غزنویان و سلجوقیان بوده و در میان اعراب لقب دادن رسم نبوده است. از جهات تاریخی گونه‏ای از لقبها که بیشتر جنبه رسمی دارد، ترکیبی است؛ یعنی با کلماتی چون دین، ملک، دولت، سلطنت، ملت و مانند آن ساخته شده است. لقب بخشی در طول تاریخ ‏بویژه در دوران حکومت قاجاریه اعتبار خود را کاملاً از دست داده و جنبه تجاری گرفته است. در این مقاله، علاوه بر اشاره به این موارد وجهه ساختاری القاب و تاریخچه لقب‏بخشی هم بررسی می‏شود. https://jpll.ui.ac.ir/article_16264_9538bdf8e3d9b38ce042b17a886bb60f.pdf